Ποιοι είναι οι τρεις τρόποι για να ονομάσετε μια χημική ουσία;
1. Συστηματική ονοματολογία (ονομασία IUPAC): Αυτό είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο σύστημα και παρέχει ένα μοναδικό όνομα για κάθε χημικό βασισμένο στη δομή του. Ακολουθεί ένα σύνολο κανόνων που περιγράφουν τον τύπο των παρόντων ατόμων, τη ρύθμιση τους και τον αριθμό κάθε ατόμου. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* μεθάνιο (CH4): Ένα άτομο άνθρακα και τέσσερα άτομα υδρογόνου.
* αιθανόλη (C2H5OH): Δύο άτομα άνθρακα, έξι άτομα υδρογόνου και ένα άτομο οξυγόνου.
* Χλωριούχο νάτριο (NaCl): Ένα άτομο νατρίου και ένα άτομο χλωρίου.
2. Κοινά ονόματα: Αυτά είναι παραδοσιακά ονόματα που χρησιμοποιούνται συχνά για απλά ή γνωστά χημικά. Τα κοινά ονόματα μπορεί να είναι πιο οικεία, αλλά μπορεί να μην είναι τόσο συγκεκριμένα ή ακριβή όσο τα συστηματικά ονόματα. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* νερό (H2O): Ένα κοινό όνομα, και όχι το συστηματικό του όνομα, το μονοξείδιο του διυδρογόνου.
* ζάχαρη (C12H22O11): Ένας γενικός όρος για διάφορα σάκχαρα, όπως σακχαρόζη.
* σόδα ψησίματος (NAHCO3): Ένα κοινό όνομα για το διττανθρακικό νάτριο.
3. Τραυματικά ονόματα: Αυτά είναι ανεπίσημα ονόματα που χρησιμοποιούνται συχνά για συγκεκριμένες χημικές ουσίες, που συχνά βασίζονται στις ιδιότητες, την πηγή ή το ιστορικό πλαίσιο τους. Αυτά τα ονόματα ενδέχεται να μην γίνονται παγκοσμίως αποδεκτά και μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* ασπιρίνη (C9H8O4): Ένα ασήμαντο όνομα για ακετυλοσαλικυλικό οξύ.
* TNT (C7H5N3O6): Ένα ασήμαντο όνομα για 2,4,6-τρινιτροτολουόλιο.
* βιταμίνες: Πολλές βιταμίνες έχουν ασήμαντα ονόματα, όπως βιταμίνη Α, βιταμίνη C και βιταμίνη Δ.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ενώ τα κοινά και ασήμαντα ονόματα μπορούν να είναι χρήσιμα στην καθημερινή γλώσσα, συχνά δεν έχουν την ακρίβεια της συστηματικής ονοματολογίας. Στα επιστημονικά πλαίσια, το σύστημα ονομασίας IUPAC προτιμάται για να εξασφαλιστεί σαφήνεια και να αποφευχθεί η ασάφεια.
