Μήπως η ζωή ξεκίνησε στο Micaceous Clay;
Τα ορυκτά αργίλου είναι απαραίτητα για τη ζωή, καθώς βοηθούν στη διατήρηση της δομής του και παρέχουν σημαντικά θρεπτικά συστατικά. Οι άργιλοι είναι επίσης πλούσιοι σε μεταλλικά ιόντα, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως καταλύτες στα αρχικά στάδια της ζωής.
Τα μικροσκοπικά ορυκτά πηλού, όπως ο Montmorillonite, έχουν μια κανονική δομή που θα μπορούσε να παρείχε ένα πρότυπο για το σχηματισμό οργανικών μορίων. Οι επιφάνειες αυτών των ορυκτών είναι επίσης αρνητικά φορτισμένες, οι οποίες θα είχαν προσελκύσει θετικά φορτισμένα οργανικά μόρια.
Παρουσία νερού, αυτά τα οργανικά μόρια θα μπορούσαν να αντιδράσουν μεταξύ τους για να σχηματίσουν πιο σύνθετα μόρια, οδηγώντας τελικά στο σχηματισμό ζωντανών κυττάρων.
Η υπόθεση Micaceous πηλού υποστηρίζεται από μια σειρά από πειραματικές μελέτες, οι οποίες έχουν δείξει ότι τα ορυκτά του πηλού μπορούν να καταλύουν τον σχηματισμό οργανικών μορίων και ότι αυτά τα μόρια μπορούν να συναρμολογηθούν σε αυτο-οργανωμένες δομές.
Ένα από τα πιο διάσημα πειράματα που υποστήριζαν την υπόθεση Micaceous Clay διεξήχθη από τους Stanley Miller και Harold Urey το 1953. Σε αυτό το πείραμα, προσομοίωσαν τις συνθήκες της ατμόσφαιρας και του ωκεανού της πρώιμης γης σε μια σφραγισμένη γυάλινη φιάλη. Στη συνέχεια, πρόσθεσαν μια σπίθα στη φιάλη, η οποία παρείχε την ενέργεια που απαιτείται για να συμβεί χημικές αντιδράσεις.
Μετά από λίγες μέρες, διαπίστωσαν ότι σχηματίστηκαν μια ποικιλία οργανικών μορίων στη φιάλη, συμπεριλαμβανομένων των αμινοξέων, τα οποία είναι τα δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών.
Η υπόθεση Micaceous πηλού εξακολουθεί να θεωρείται βιώσιμη εξήγηση για την προέλευση της ζωής και συνεχίζει να μελετάται σήμερα από επιστήμονες.
