Πώς σχηματίστηκαν οι κρατήρες σε φοβούς και deimos;
Η επιφάνεια του phobos είναι ιδιαίτερα βαριά, με μερικούς κρατήρες πάνω από 1 χιλιόμετρα σε διάμετρο. Ο μεγαλύτερος κρατήρας για το Phobos είναι το Stickney, ο οποίος είναι περίπου 9 χιλιόμετρα. Το Stickney θεωρείται ότι έχει σχηματιστεί με αντίκτυπο που σχεδόν έσπασε το phobos.
Ο Deimos έχει λιγότερους κρατήρες από τους φοβούς, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν αρκετοί μεγάλοι κρατήρες στην επιφάνεια του. Ο μεγαλύτερος κρατήρας στο Deimos είναι ο Swift, ο οποίος είναι περίπου 2 χιλιόμετρα. Το Swift θεωρείται ότι έχει σχηματιστεί από μια επίδραση που εκτοξεύει μια μεγάλη ποσότητα υλικού από το Deimos, δημιουργώντας μια μεγάλη κουβέρτα εξαγωγής.
Οι κρατήρες για το phobos και το deimos είναι σημαντικοί επειδή μπορούν να παρέχουν πληροφορίες σχετικά με το ιστορικό του ηλιακού συστήματος. Μελετώντας το μέγεθος, το σχήμα και τη διανομή των κρατήρων σε αυτά τα φεγγάρια, οι επιστήμονες μπορούν να μάθουν για τους τύπους αντικειμένων που τους έχουν επηρεάσει με την πάροδο του χρόνου. Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα την εξέλιξη του ηλιακού συστήματος και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι διαστημικές αποστολές.