Πώς η εξάπλωση της θάλασσας βοήθησε να αποδειχθεί ότι η Continental Drift ήταν αλήθεια;
1. Μεσαίες κορυφογραμμές και μαγνητικές λωρίδες:
* Seafloor Spreading: Στη δεκαετία του 1960, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η νέα ωκεάνια κρούστα δημιουργείται συνεχώς στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών. Το Molten Rock (μάγμα) αυξάνεται από το μανδύα της Γης, δροσίζει και στερεοποιείται, σχηματίζοντας νέα κρούστα. Αυτή η διαδικασία ωθεί την παλαιότερη κρούστα μακριά από την κορυφογραμμή, όπως μια ζώνη μεταφοράς.
* Μαγνητικές λωρίδες: Καθώς το μαγνητικό πεδίο της Γης αναστρέφεται με την πάροδο του χρόνου (διακόπτης βόρειων και νότιων πόλων), η νεοσυσταθείσα κρούστα καταγράφει αυτή την αλλαγή στον μαγνητικό προσανατολισμό της. Αυτό δημιουργεί ένα μοτίβο εναλλασσόμενων μαγνητικών λωρίδων στο πάτωμα του ωκεανού, συμμετρικό σε κάθε πλευρά της κορυφογραμμής των μέσων ωκεανών.
2. Αποδεικτικά στοιχεία:
* Μαγνητικές λωρίδες αντιστοίχισης: Οι μαγνητικές λωρίδες σε κάθε πλευρά των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών ταιριάζουν τέλεια, υποστηρίζοντας περαιτέρω την ιδέα της διασκέδασης της θάλασσας.
* Continental Fit: Οι ηπείρους ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια παζλ, ιδιαίτερα κατά μήκος των άκρων του Ατλαντικού Ωκεανού. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ηπείρους ενώνονται κάποτε μαζί.
3. Η ηλικία του ωκεανού δαπέδου:
* Νεώτερη κρούστα: Η ωκεάνια κρούστα είναι πολύ νεότερη από την ηπειρωτική κρούστα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι συνεχώς ανανεώνεται μέσω της εξάπλωσης της θάλασσας. Η παλαιότερη ωκεάνια κρούστα βρίσκεται πιο μακρύτερα από τις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών.
4. Επεξήγηση για την Continental Drift:
* Θαλάσσια διάδοση ως μηχανισμός: Η εξάπλωση του θαλασσινού νερού παρείχε έναν μηχανισμό για τον τρόπο με τον οποίο οι ηπείρους θα μπορούσαν να κινηθούν. Εξήγησε πως οι ηπείρους θα μπορούσαν να παρασυρθούν καθώς σχηματίζεται νέα κρούστα στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών και η παλιά κρούστα απομακρύνεται.
Συνοπτικά:
Η διάδοση του θαλασσινού νερού παρείχε ισχυρές ενδείξεις για την Continental Drift από:
* Δείχνοντας τη δημιουργία νέου ωκεανού δαπέδου στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών.
* Εξηγώντας το πρότυπο των μαγνητικών λωρίδων στο πάτωμα του ωκεανού.
* Δείχνοντας ότι το πάτωμα του ωκεανού είναι πολύ νεώτερο από την ηπειρωτική κρούστα.
* Παρέχοντας έναν μηχανισμό για τον τρόπο με τον οποίο οι ηπείρους θα μπορούσαν να κινηθούν με την πάροδο του χρόνου.
Αυτά τα στοιχεία σε συνδυασμό με άλλες γεωλογικές παρατηρήσεις όπως οι ορυκτές και οι ομοιότητες των βράχων σε όλες τις ηπείρους βοήθησαν να στερεοποιηθεί η θεωρία της τεκτονικής πλάκας, η οποία περιλαμβάνει την ηπειρωτική μετατόπιση ως βασικό συστατικό.
