Τι επιβεβαιώνει η θεωρία της τεκτονικής της πλάκας;
1. Το εξωτερικό στρώμα της Γης αποτελείται από άκαμπτες πλάκες: Αυτές οι πλάκες, που ονομάζονται λιθοσφαιρικές πλάκες, δεν είναι σταθερές, αλλά κινούνται αργά πάνω από το μανδύα της Γης, ένα ημι-μυκητοκτόνο στρώμα κάτω από το φλοιό.
2. Οι πλάκες αλληλεπιδρούν στα όριά τους: Αυτές οι αλληλεπιδράσεις είναι υπεύθυνες για διάφορα γεωλογικά φαινόμενα:
* Διάφορα όρια: Οι πλάκες απομακρύνονται, δημιουργώντας νέα κρούστα. Αυτή η διαδικασία είναι υπεύθυνη για τις κορυφογραμμές του μέσου ωκεανού, τα ηφαίστεια και τις κοιλάδες του Rift.
* Σύγκλητα όρια: Οι πλάκες συγκρούονται, οδηγώντας σε:
* Υποδιάθεση: Μια πλάκα ολισθαίνει κάτω από το άλλο, δημιουργώντας χαρακώματα, ηφαιστειακά τόξα και σεισμούς.
* σύγκρουση: Πλάκες παρόμοιας σύγκρουσης πυκνότητας μεταξύ τους, οδηγώντας σε οροσειρές όπως τα Ιμαλάια.
* Μετασχηματισμό όρια: Οι πλάκες ολισθαίνουν ο ένας τον άλλον οριζόντια, προκαλώντας σεισμούς.
3. Η κίνηση της πλάκας οδηγείται από ρεύματα μεταφοράς: Αυτά τα ρεύματα προκαλούνται από τη θερμότητα από τον πυρήνα της Γης, ο οποίος αυξάνεται και δροσίζει, δημιουργώντας κυκλικά σχέδια μέσα στο μανδύα. Αυτά τα ρεύματα σύρουν τις πλάκες μαζί τους.
4. Η τεκτονική πλάκας εξηγεί ένα ευρύ φάσμα γεωλογικών φαινομένων: Αυτό περιλαμβάνει τη διανομή ηπείρων και ωκεανών, τον σχηματισμό βουνών, ηφαίστεια και σεισμούς, τη διανομή απολιθωμάτων και την ιστορία της ζωής στη γη.
Συνοπτικά, η Plate Tectonics είναι μια ενοποιητική θεωρία που εξηγεί τη δυναμική φύση της επιφάνειας της Γης και της γεωλογικής της ιστορίας.
