Ποιες είναι οι ομοιότητες μεταξύ της εξάπλωσης του θαλασσινού νερού και της ηπειρωτικής μετατόπισης;

Η διάδοση της θάλασσας και η ηπειρωτική μετατόπιση είναι και οι δύο θεμελιώδεις έννοιες στην τεκτονική πλάκας και είναι περίπλοκα συνδεδεμένες. Εδώ είναι οι βασικές ομοιότητες:

1. Και οι δύο περιγράφουν την κίνηση του φλοιού της Γης:

* Seafloor Spreading: Αυτή η θεωρία εξηγεί πώς σχηματίζεται η νέα ωκεάνια κρούστα στις κορυφογραμμές των ενδιάμεσων ωκεανών. Το μάγμα ανεβαίνει από το μανδύα και στερεοποιείται, πιέζοντας την παλαιότερη κρούστα μακριά από την κορυφογραμμή, δημιουργώντας νέο ωκεάνιο πάτωμα.

* Continental Drift: Αυτή η θεωρία εξηγεί την κίνηση των ηπείρων σε όλη την επιφάνεια της Γης για εκατομμύρια χρόνια.

2. Και οι δύο περιλαμβάνουν την κίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών:

* Seafloor Spreading: Νέες ωκεάνιο κρούστα σχηματίζονται σε διαφορετικά όρια πλάκας, όπου οι πλάκες κινούνται χωριστά.

* Continental Drift: Οι ηπείρους αποτελούν μέρος των λιθοσφαιρικών πλακών και η κίνησή τους οδηγείται από τις ίδιες δυνάμεις που προκαλούν την εξάπλωση του θαλασσινού νερού.

3. Και οι δύο οδηγούνται από ρεύματα μεταφοράς στο μανδύα:

* Seafloor Spreading: Η θερμότητα από τον πυρήνα της Γης προκαλεί ρεύματα μεταφοράς στο μανδύα, τα οποία σύρουν τις λιθοσφαιρικές πλάκες χωριστά στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών.

* Continental Drift: Τα ίδια ρεύματα μεταφοράς του μανδύα οδηγούν επίσης την κίνηση των ηπείρων.

4. Και οι δύο θεωρίες παρέχουν στοιχεία για τη δυναμική φύση της γης:

* Seafloor Spreading: Η ανακάλυψη των μαγνητικών μοτίβων από την λωρίδα στο πάτωμα του ωκεανού παρείχε ισχυρές ενδείξεις για τη διαδικασία.

* Continental Drift: Η προσαρμογή των ηπείρων, η κατανομή των ορυκτών και οι γεωλογικές ομοιότητες σε όλες τις ηπείρους υποστήριξαν τη θεωρία της ηπειρωτικής παρακράτησης.

5. Και τα δύο είναι ενσωματωμένα μέρη της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας:

* Θαλάσσια διάδοση και Continental Drift: Αυτές οι δύο θεωρίες είναι τώρα ενοποιημένες κάτω από τη θεωρία της τεκτονικής της πλάκας, γεγονός που εξηγεί την κίνηση μεγάλης κλίμακας της κρούστας της Γης και τις συνέπειές της.

Στην ουσία, η εξάπλωση του θαλασσινού νερού είναι ο μηχανισμός με τον οποίο δημιουργείται η νέα ωκεάνια κρούστα και αυτή η διαδικασία συνδέεται άμεσα με την κίνηση των ηπείρων που περιγράφονται από την Continental Drift. Είναι και οι δύο μέρος της ίδιας μεγαλύτερης εικόνας της δυναμικής και συνεχώς μεταβαλλόμενης επιφάνειας της Γης.