Σε αντίθεση με την υπόθεση της Continental Drift, η τεκτονική της θεωρίας περιγράφει την επιφάνεια ως;
* Ένα δυναμικό σύστημα άκαμπτων πλακών: Αντί των ηπείρων που παρασύρονται σε ένα στατικό δάπεδο του ωκεανού, η τεκτονική πλάκα υποδηλώνει ότι το εξωτερικό στρώμα της γης (η λιθόσφαιρα) σπάει σε μεγάλες, άκαμπτες πλάκες που κινούνται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.
* Κατασκευασμένα από κινούμενα πιάτα: Αυτές οι πλάκες δεν είναι ακίνητες, αλλά συνεχώς μετακινούνται πάνω από την ημι-molten Asthenosphere, ένα στρώμα του ανώτερου μανδύα.
* Πλάκες αλληλεπίδρασης: Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ αυτών των πλακών είναι υπεύθυνες για μια ποικιλία γεωλογικών φαινομένων, συμπεριλαμβανομένων των σεισμών, των ηφαιστείων, του σχηματισμού ορεινών και της δημιουργίας νέου ωκεανού δαπέδου.
Ουσιαστικά, η τεκτονική της πλάκας είναι ένα πιο ολοκληρωμένο και ακριβές μοντέλο της επιφάνειας της Γης από την υπόθεση της Continental Drift. Εξηγεί όχι μόνο την κίνηση των ηπείρων, αλλά και τον σχηματισμό ολόκληρων οροσειρών, τη διανομή των σεισμών και των ηφαιστείων και την εξέλιξη της επιφάνειας της Γης για εκατομμύρια χρόνια.
