Γιατί βρίσκονται οι περισσότερες ορεινές σειρές που βρίσκονται κοντά στα όρια της πλάκας;
* Όρια σύγκλιση πλάκας: Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη θέση για υψηλές οροσειρές. Όταν δύο τεκτονικές πλάκες συγκρούονται, κάποιος συχνά υποβάλλει (διαφάνειες) κάτω από το άλλο. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί έντονη πίεση και θερμότητα, προκαλώντας την πόρπη και τη διπλή πλάκα, σχηματίζοντας οροσειρές.
* Παραδείγματα: Τα Ιμαλάια (σύγκρουση Ινδίας-Ευρά), οι Άνδεις (Nazca-South American Collision), οι Άλπεις (αφρικανική-ευρωπαϊκή σύγκρουση).
* Continental-Continental Collisions: Όταν δύο ηπείρους συγκρούονται, ούτε η πλάκα δεν εξουδετερώνεται εύκολα λόγω των παρόμοιων πυκνοτήτων τους. Η τεράστια δύναμη της σύγκρουσης προκαλεί τη γη και την πόρπη της γης, οδηγώντας στο σχηματισμό τεράστιων, υψηλών οροσειρών.
* Oceanic-Continental Collisions: Όταν μια ωκεάνια πλάκα συγκρούεται με μια ηπειρωτική πλάκα, η πυκνότερη ωκεάνια πλάκα υποθέτει. Η διαδικασία δημιουργεί ηφαιστειακά τόξα στην ήπειρο και μπορεί επίσης να αυξήσει τις υπάρχουσες οροσειρές.
* Μετασχηματιστικά όρια πλάκας: Ενώ αυτά τα όρια συνδέονται κυρίως με σεισμούς, μπορούν επίσης να συμβάλουν στον σχηματισμό βουνών. Η πλευρική κίνηση των πλακών μπορεί να δημιουργήσει ζώνες συμπίεσης, οδηγώντας σε τοπικό ορεινό κτίριο.
Άλλοι παράγοντες:
* διάβρωση και καιρικές συνθήκες: Ενώ η τεκτονική της πλάκας δημιουργεί τα βουνά, η διάβρωση και οι καιρικές συνθήκες μπορούν επίσης να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση της τελικής μορφής τους.
* Ισοστατική ρύθμιση: Το βάρος των βουνών μπορεί να προκαλέσει τη βύθιση του υποκείμενου φλοιού, ενώ η διάβρωση μπορεί να προκαλέσει την αύξηση της φλοιού. Αυτό είναι γνωστό ως ισοστατική προσαρμογή και συμβάλλει στη συνεχιζόμενη εξέλιξη των οροσειρών.
Συνοπτικά: Οι τεράστιες δυνάμεις που εμπλέκονται στην τεκτονική πλάκας, ιδιαίτερα σε συγκλίνοντα όρια, είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία της ανύψωσης και της αναδίπλωσης που απαιτείται για το σχηματισμό των υψηλότερων ορεινών περιοχών στον κόσμο.
