Ποια ήταν μια ιδέα που χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας;
* Seafloor Spreading: Αυτό ήταν ένα βασικό αποδεικτικό στοιχείο. Η ιδέα, που προτάθηκε από τον Harry Hess, πρότεινε ότι δημιουργείται η νέα ωκεάνια κρούστα στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών και απομακρύνεται από αυτές καθώς οι πλάκες κινούνται μακριά. Αυτό υποστηρίχθηκε από:
* Μαγνητικές λωρίδες: Οι επιστήμονες ανακάλυψαν εναλλασσόμενες μαγνητικές λωρίδες στο θαλασσινό νερό, αντικατοπτρίζοντας τις αναστροφές του μαγνητικού πεδίου της Γης. Αυτό το μοτίβο έδειξε ότι σχηματίζεται νέα κρούστα και απομακρύνθηκε από τις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών.
* Ηλικία της ωκεάνης κρούστας: Η ωκεάνια κρούστα είναι νεότερη κοντά στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών και μεγαλύτερη μακρύτερα. Αυτό είναι σύμφωνο με την ιδέα της εξάπλωσης της θάλασσας.
* Continental Drift: Αυτή η ιδέα, που προτάθηκε αρχικά από τον Alfred Wegener στις αρχές του 20ου αιώνα, πρότεινε ότι οι ηπείρους είχαν ενώσει κάποτε μαζί και είχαν παρασυρθεί από την πάροδο του χρόνου. Παρόλο που τα αρχικά στοιχεία του Wegener δεν ήταν εντελώς πειστικά, έβαλε τον σπόρο για την ιδέα της μετακίνησης ηπείρων.
* Παλαιομαγνητισμός: Η μελέτη του αρχαίου μαγνητικού πεδίου της Γης, που διατηρείται σε βράχους, παρείχε περαιτέρω υποστήριξη για την Continental Drift. Οι βράχοι που σχηματίστηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και οι θέσεις είχαν διαφορετικούς μαγνητικούς προσανατολισμούς, υποδεικνύοντας ότι οι ηπείρους είχαν μετακινηθεί σε σχέση μεταξύ τους.
* Διανομή σεισμού: Οι σεισμοί συγκεντρώνονται κατά μήκος συγκεκριμένων ζωνών, όπως το "δαχτυλίδι της φωτιάς" γύρω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αυτό το μοτίβο ευθυγραμμίζεται με τα όρια πλάκας, υποδηλώνοντας ότι οι σεισμοί προκαλούνται από την κίνηση αυτών των πλακών.
* Ηφαιστειακή δραστηριότητα: Τα ηφαίστεια είναι επίσης συγκεντρωμένα κατά μήκος των ορίων της πλάκας, ιδιαίτερα κατά μήκος των ζωνών υποβιβασμού, όπου μία πλάκα ολισθαίνει κάτω από το άλλο. Αυτή η δραστηριότητα είναι σύμφωνη με την ιδέα των πλακών που αλληλεπιδρούν και δημιουργούν μάγμα.
Συνολικά, η θεωρία της τεκτονικής της πλάκας χτίστηκε σε ένα θεμέλιο αποδεικτικών στοιχείων από διάφορους τομείς της επιστήμης, συμπεριλαμβανομένης της γεωλογίας, της γεωφυσικής και της παλαιοντολογίας. Κάθε αποδεικτικό στοιχείο υποστήριξε την ιδέα ότι το εξωτερικό στρώμα της Γης δεν είναι ένα στερεό, άκαμπτο κέλυφος, αλλά αποτελείται από δυναμικές πλάκες που κινούνται και αλληλεπιδρούν.
