Ποιοι ήταν οι επιστήμονες που έβαλαν μαζί αυτή τη θεωρία της τεκτονικής πλάκας;
Πρώιμοι συνεισφέροντες:
* Alfred Wegener (1880-1930): Συχνά θεωρείται ο «πατέρας της Continental Drift», προτείνοντας το 1912 ότι οι ηπείρους κάποτε ενώθηκαν μαζί σε μια υπερκειμένου που ονομάζεται Pangea. Παρείχε στοιχεία από την αντιστοίχιση των ακτών, τα παρόμοια απολιθώματα και τους γεωλογικούς σχηματισμούς. Ωστόσο, η θεωρία του αρχικά απορρίφθηκε από την επιστημονική κοινότητα λόγω έλλειψης εύλογου μηχανισμού για την ηπειρωτική κίνηση.
* Arthur Holmes (1890-1965): Πρότεινε στη δεκαετία του 1930 ότι τα ρεύματα μεταφοράς μέσα στο μανδύα της Γης θα μπορούσαν να παράσχουν την κινητήρια δύναμη για την Continental Drift.
Στοιχεία και φινέτσα στα μέσα του αιώνα:
* Harry Hess (1906-1969): Πρότεινε την έννοια του "Seafloor Spreading" στη δεκαετία του 1960, βασισμένη στην έρευνά του σχετικά με τις κορυφογραμμές του ωκεανού και τα μαγνητικά πρότυπα από το Ocean.
* Robert Dietz (1914-1995): Ανεξάρτητα πρότεινε την έννοια του "seafloor spreading" περίπου την ίδια στιγμή με την Hess.
* Fred Vine (1939-) και Drummond Matthews (1931-): Επιβεβαίωσαν τη θεωρία του Hess, χαρτογραφώντας τα μαγνητικά πρότυπα λωρίδας στο πάτωμα του ωκεανού, τα οποία ταιριάζουν με τις αναστροφές στο μαγνητικό πεδίο της Γης.
Σύνθεση και αποδοχή:
* Tuzo Wilson (1908-1993): Παρείχε το τελευταίο κομμάτι του παζλ προτείνοντας την έννοια της "τεκτονικής πλάκας" στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ενσωμάτωσε τη διάδοση του θαλασσινού νερού, την ηπειρωτική μετατόπιση και άλλες γεωλογικές παρατηρήσεις σε μια ενοποιημένη θεωρία που εξήγησε το κίνημα και την αλληλεπίδραση των λιθοσφαιρικών πλακών της Γης.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η θεωρία της τεκτονικής της πλάκας δεν είναι το αποτέλεσμα μιας ενιαίας επανάστασης, αλλά το αποκορύφωμα δεκαετιών έρευνας και συνεργασίας από πολλούς επιστήμονες. Πολλοί άλλοι ερευνητές συνέβαλαν στην ανάπτυξη και τη βελτίωση αυτής της θεωρίας, καθιστώντας την μια από τις σημαντικότερες επιστημονικές ανακαλύψεις του 20ού αιώνα.
