Τι δοκιμή χρησιμοποιεί ο μεταλλόγος για τον εντοπισμό ορυκτών;
Φυσικές ιδιότητες:
* χρώμα: Αυτό είναι συχνά το πρώτο πράγμα που παρατηρείται, αλλά μπορεί να είναι παραπλανητικό, καθώς ορισμένα ορυκτά έρχονται σε μια ποικιλία χρωμάτων.
* streak: Το χρώμα της σκόνης του ορυκτού όταν τρίβεται σε μια πλάκα ράβδων. Αυτό είναι συχνά πιο αξιόπιστο από το χρώμα.
* σκληρότητα: Μετρείται με τη χρήση της κλίμακας σκληρότητας Mohs, η οποία συγκρίνει την αντίσταση του ορυκτού στο ξύσιμο.
* διάσπαση και κάταγμα: Ο τρόπος με τον οποίο ένα ορυκτό σπάει κατά μήκος συγκεκριμένων αεροπλάνων (διάσπαση) ή σε ένα ακανόνιστο πρότυπο (κάταγμα).
* λάμψη: Πώς το φως αντανακλά την επιφάνεια του ορυκτού (π.χ. μεταλλικό, υαλώδες, γήινο).
* Κρυσταλλική μορφή: Το σχήμα των κρυστάλλων των ορυκτών, που μπορεί να είναι ένα μοναδικό αναγνωριστικό.
* Ειδικό βαρύτητα: Η πυκνότητα του ορυκτού σε σύγκριση με το νερό.
* μαγνητισμός: Είτε το ορυκτό προσελκύεται από έναν μαγνήτη.
Χημικές δοκιμές:
* Δοκιμή οξέος: Η πτώση του αραιωμένου υδροχλωρικού οξέος σε ορισμένα ορυκτά, όπως ο ασβεστίτης, θα τους προκαλέσει να φουσκώσουν.
* Δοκιμή φλόγας: Η θέρμανση του ορυκτού σε μια φλόγα θα παράγει ένα χαρακτηριστικό χρώμα ανάλογα με τη σύνθεση του ορυκτού.
* Χημική ανάλυση: Οι πιο προηγμένες τεχνικές, όπως η περίθλαση ακτίνων Χ, η μικροσωματοποίηση ηλεκτρονίων και η χημική ανάλυση μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον προσδιορισμό της ακριβούς χημικής σύνθεσης του ορυκτού.
Άλλες δοκιμές:
* Οπτικές ιδιότητες: Παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο το φως αλληλεπιδρά με το ορυκτό κάτω από ένα μικροσκόπιο.
* φθορισμό: Ορισμένα ορυκτά λάμπουν κάτω από το φως UV.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι καμία δοκιμή δεν είναι οριστική και συχνά χρησιμοποιούνται πολλαπλές δοκιμές για να επιβεβαιωθεί η ταυτότητα ενός ορυκτού. Η εμπειρία και ο συνδυασμός των δοκιμών είναι ζωτικής σημασίας για την ακριβή ταυτοποίηση.
