Ποιος τύπος εδάφους διαβρώνεται εύκολα με υψηλή περιεκτικότητα σε άμμο ή περιεκτικότητα σε πηλό;

Και τα δύο υψηλή περιεκτικότητα σε άμμο και υψηλή περιεκτικότητα σε πηλό Τα εδάφη διαβρώνονται εύκολα. Εδώ είναι γιατί:

* Υψηλή περιεκτικότητα σε άμμο:

* Έλλειψη συνοχής: Τα σωματίδια άμμου είναι μεγάλα και δεν συνδέονται καλά, καθιστώντας το έδαφος χαλαρό και εύκολα απομακρύνεται από άνεμο ή νερό.

* Κακή διήθηση νερού: Η άμμος δεν συγκρατεί καλά το νερό, επιτρέποντας στα βροχόπτωση να τρέχει γρήγορα και να μεταφέρει τα σωματίδια του εδάφους.

* Υψηλή περιεκτικότητα σε πηλό:

* επέκταση και συστολή: Τα σωματίδια αργίλου διογκώνονται όταν είναι υγρά και συρρικνώνονται όταν στεγνώσουν, δημιουργώντας ρωγμές και σχισμές που καθιστούν το έδαφος ευάλωτο στη διάβρωση.

* κακή αποστράγγιση: Τα εδάφη αργίλου είναι πυκνά και συμπαγή, παρεμποδίζοντας τη διήθηση του νερού και οδηγούν σε απορροή.

Αντίθετα, τα εδάφη με ένα ισορροπημένο μείγμα άμμου, λάσπης και πηλού (Loam) είναι γενικά πιο ανθεκτικά στη διάβρωση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα διαφορετικά μεγέθη σωματιδίων δημιουργούν μια πιο συνεκτική δομή, βελτιώνοντας τη διήθηση του νερού και τη μείωση της απορροής.