Ποιες αποδείξεις έπεισαν πολλούς γεωλόγους ότι οι ηπείρους κινούσαν αργά;
* Αντιστοίχιση ακτών: Οι ακτές της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής φαινόταν να ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια παζλ, υποδηλώνοντας ότι κάποτε συνδέονταν. Αυτό παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Francis Bacon τη δεκαετία του 1600 και αργότερα υπερασπίστηκε ο Alfred Wegener στις αρχές του 20ου αιώνα.
* Γεωλογικοί σχηματισμοί: Παρόμοιοι σχηματισμοί πετρωμάτων, γεωλογικές δομές και ορυκτές αποθέσεις βρέθηκαν σε ηπείρους που τώρα χωρίστηκαν από τεράστιους ωκεανούς. Για παράδειγμα, τα βουνά Appalachian στη Βόρεια Αμερική μοιράζονται ομοιότητες με οροσειρά που βρίσκονται στη Γροιλανδία και τη Δυτική Ευρώπη.
* Διανομή απολιθωμάτων: Ταυτόσημα απολιθώματα αρχαίων φυτών και ζώων βρέθηκαν σε διαφορετικές ηπείρους, υποδηλώνοντας ότι ήταν κάποτε μέρος μιας ενιαίας γης. Αυτό περιελάμβανε την ανακάλυψη απολιθωμάτων του ίδιου είδους ερπετών, που ονομάζεται Mesosaurus, στη Νότια Αμερική και την Αφρική.
* Παγετώνα στοιχεία: Οι ραβδώσεις (γρατζουνιές) που άφησαν οι αρχαίοι παγετώνες βρέθηκαν σε διαφορετικές ηπείρους, υποδεικνύοντας ότι βρίσκονταν κάποτε σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη και καλύφθηκαν από φύλλα πάγου. Αυτές οι παγετώδες καταθέσεις έδειξαν επίσης μια σταθερή κατεύθυνση κίνησης, υποδηλώνοντας ότι οι ηπείρους είχαν απομακρυνθεί.
* Παλαιομαγνητισμός: Η μελέτη του μαγνητικού πεδίου της Γης αποκάλυψε ότι οι βράχοι σε διαφορετικές ηπείρους κατέγραψαν μια συνεπή αλλαγή στη μαγνητική κατεύθυνση με την πάροδο του χρόνου, υποδηλώνοντας ότι κάποτε συνδέονταν. Αυτά τα δεδομένα έδειξαν ότι οι ηπείρους είχαν μετακινηθεί σε σχέση με τους μαγνητικούς πόλους της Γης.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο Alfred Wegener, ο οποίος πρότεινε τη θεωρία της Continental Drift το 1912, αντιμετώπισε σημαντική αντίθεση από την επιστημονική κοινότητα την εποχή εκείνη. Ενώ προσέφερε επιτακτικά στοιχεία, δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς μετακόμισαν οι ηπείρους. Η ανάπτυξη της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας στη δεκαετία του 1960 παρείχε τον μηχανισμό για την ηπειρωτική μετατόπιση, εξηγώντας πώς η κρούστα της γης χωρίζεται σε πλάκες που κινούνται στο μανδύα. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα στοιχεία, τελικά έπεισε την επιστημονική κοινότητα της εγκυρότητας της Continental Drift.
