Γιατί οι ιζηματογενείς βράχοι στο κάτω μέρος των ωκεανών νεότεροι από παρόμοιες βρέθηκαν ηπείρους;

Έχετε απολύτως δίκιο! Τα ιζηματογενή βράχια που βρίσκονται στο πάτωμα του ωκεανού είναι γενικά νεότεροι από παρόμοια βράχια που βρέθηκαν στις ηπείρους. Εδώ είναι γιατί:

* τεκτονική πλάκας: Η επιφάνεια της Γης αποτελείται από τεκτονικές πλάκες που κινούνται συνεχώς και αλληλεπιδρούν. Στις κορυφογραμμές του Ocean Mid-Ocean, δημιουργείται νέα ωκεάνια κρούστα μέσω ηφαιστειακής δραστηριότητας. Αυτή η νέα κρούστα σπρώχνει την παλαιότερη κρούστα μακριά από την κορυφογραμμή, τελικά οδηγώντας σε υποβάθμιση, όπου βυθίζεται πίσω στο μανδύα.

* Συνεχής σχηματισμός: Η διαδικασία της εξάπλωσης και της υποβάθμισης του θαλασσινού νερού δημιουργεί έναν συνεχή κύκλο νέου σχηματισμού κρούστας. Η παλαιότερη ωκεάνια κρούστα βρίσκεται πιο μακρύτερα από τις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών, ενώ η νεώτερη κρούστα βρίσκεται στις ίδιες τις κορυφογραμμές.

* διάβρωση και εναπόθεση: Οι ηπείρους υπόκεινται σε διάβρωση, η οποία διασπά τους βράχους και μεταφέρει ιζήματα στον ωκεανό. Αυτά τα ιζήματα εναποτίθενται στο πάτωμα του ωκεανού, σχηματίζοντας νέα στρώματα ιζηματογενούς βράχου. Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα στρώματα μπορούν να γίνουν πολύ παχιά.

* Continental Stability: Οι ηπείρους, που είναι λιγότερο πυκνές από τις ωκεανικές κρούστα, τείνουν να είναι πιο σταθερές και είναι λιγότερο πιθανό να ανακυκλωθούν στο μανδύα. Αυτό σημαίνει ότι οι ηπειρωτικοί βράχοι μπορούν να συσσωρευτούν σε πολύ μεγαλύτερες περιόδους, οδηγώντας σε πολύ μεγαλύτερους ιζηματογενείς βράχους.

Συνοπτικά: Ο σταθερός σχηματισμός και η καταστροφή της ωκεάνιας κρούστας μέσω της τεκτονικής της πλάκας οδηγεί σε μια νεότερη μέση ηλικία ιζηματογενών πετρωμάτων στον ωκεανό δάπεδο σε σύγκριση με τους παλαιότερους, πιο σταθερούς ηπειρωτικούς βράχους.