Τι συμβαίνει όταν συναντάται η ωκεάνια και η ηπειρωτική κρούστα;
1. Διαφορά πυκνότητας: Η ωκεάνια κρούστα είναι πυκνότερη από την ηπειρωτική κρούστα. Αυτή η διαφορά πυκνότητας είναι ζωτικής σημασίας για τη διαδικασία.
2. Σύγκλιση: Καθώς οι τεκτονικές πλάκες κινούνται, η πυκνότερη ωκεάνια πλάκα συγκρούεται με την λιγότερο πυκνή ηπειρωτική πλάκα.
3. Υποφεύρεση: Η πυκνότερη ωκεάνια πλάκα στρέφεται προς τα κάτω, ολισθαίνοντας κάτω από την ηπειρωτική πλάκα. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται υποβάθμιση.
4. Η ζώνη υποδιαίρεσης: Η περιοχή όπου συναντιούνται οι πλάκες και η μία διαφάνειες κάτω από το άλλο είναι γνωστή ως ζώνη υποβάθμισης.
5. Συνέπειες:
* Volcanoes: Καθώς η ωκεάνια πλάκα κατεβαίνει, λιώνει, σχηματίζοντας μάγμα. Αυτό το μάγμα ανεβαίνει στην επιφάνεια, συχνά εκρήγνυται ως ηφαίστεια κατά μήκος του ηπειρωτικού περιθωρίου.
* σεισμοί: Η κίνηση των πλακών κατά μήκος της ζώνης υποκείμενης δημιουργεί τεράστια τριβή, προκαλώντας σεισμούς.
* σχηματισμός τάφρου: Η κάμψη της ωκεάνιας πλάκας δημιουργεί μια βαθιά κατάθλιψη στο ωκεάνιο πάτωμα που ονομάζεται τάφρος.
* οροσειρά: Η ανοδική πίεση από το ανερχόμενο μάγμα και η αναδίπλωση της ηπειρωτικής πλάκας μπορεί να δημιουργήσει οροσειρές.
Παράδειγμα: Τα βουνά Άνδων στη Νότια Αμερική είναι ένα κλασικό παράδειγμα οροσειράς που σχηματίζεται από την υποβάθμιση. Η πλάκα Nazca (Oceanic) υποχωρεί κάτω από την πλάκα της Νότιας Αμερικής (ηπειρωτική), δημιουργώντας ηφαίστεια και σεισμούς κατά μήκος της δυτικής άκρης της ηπείρου.
Συνοπτικά: Όταν η ωκεάνια και η ηπειρωτική κρούστα συναντιούνται, η πυκνότερη ωκεάνια κρούστα αναγκάζεται κάτω από την ηπειρωτική κρούστα σε μια διαδικασία που ονομάζεται υποβάθμιση. Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό ηφαιστείων, σεισμών, τάφρων και οροσειρών.
