Τι συμβαίνει γεωλογικά σε περιοχές του θαλασσινού χώρου;
1. Διάφορα όρια πλάκας:
* ρύθμιση: Η εξάπλωση του θαλασσινού νερού εμφανίζεται στα αποκλίνουσες όρια πλάκας, όπου οι τεκτονικές πλάκες κινούνται χωριστά. Αυτές οι περιοχές βρίσκονται τυπικά κατά μήκος των κορυφογραμμών του ωκεανού.
* Magma Upwelling: Καθώς οι πλάκες απομακρύνονται, ο χώρος που δημιουργήθηκε επιτρέπει στο μάγμα από το μανδύα της Γης να ανεβαίνει στην επιφάνεια. Αυτό το μάγμα είναι λιγότερο πυκνό από το γύρω βράχο, οπότε ωθεί προς τα πάνω.
* Ηφαιστειακή δραστηριότητα: Το ανερχόμενο μάγμα εκρήγνυται, συχνά σχηματίζοντας υποβρύχια ηφαίστεια που ονομάζονται "seamounts". Καθώς αυτά τα ηφαίστεια εκρήγνυνται και δροσερά, στερεώνονται σε νέα ωκεάνια κρούστα.
* Σχηματισμός της κορυφογραμμής μεσαίας ωκεανίας: Με την πάροδο του χρόνου, η συνεχής έκρηξη και η στερεοποίηση του μάγματος δημιουργούν μια συνεχή αλυσίδα υποβρύχιων βουνών γνωστή ως κορυφογραμμή μέσου ωκεανού. Αυτή η κορυφογραμμή είναι ένα πρωταρχικό χαρακτηριστικό των ζώων εξάπλωσης θαλασσινών.
2. Μαγνητικές λωρίδες:
* Αναστροφές μαγνητικού πεδίου: Το μαγνητικό πεδίο της Γης αντιστρέφει περιοδικά την πολικότητα της. Αυτή η αντιστροφή αφήνει ένα ρεκόρ στο νεοεισερχόμενο ωκεάνιο κρούστα.
* Καταγραφή μαγνητικών αναστροφών: Καθώς στερεοποιείται το μάγμα, τα μαγνητικά ορυκτά ευθυγραμμίζονται με το μαγνητικό πεδίο της γης εκείνη τη στιγμή. Αυτό δημιουργεί ξεχωριστές μαγνητικές λωρίδες εκατέρωθεν της κορυφογραμμής του μέσου ωκεανού, αντανακλώντας την ιστορία των αναστροφών μαγνητικού πεδίου.
* Συμμετρία και ηλικία: Το συμμετρικό πρότυπο αυτών των μαγνητικών λωρίδων δείχνει ότι το θαλασσινό νερό εξαπλώνεται προς τα έξω από την κορυφογραμμή, με παλαιότερη κρούστα πιο μακριά από την κορυφογραμμή και νεότερη κρούστα πιο κοντά σε αυτό.
3. Υδροθερμικές αεραγωγοί:
* Κυκλοφορία θαλασσινού νερού: Το κρύο θαλασσινό νερό μπαίνει στο πάτωμα του ωκεανού κοντά στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών, όπου θερμαίνεται από το μάγμα.
* Χημικές αντιδράσεις: Το θερμαινόμενο νερό αλληλεπιδρά με το ωκεάνιο κρούστα, διαλύοντας ορυκτά και δημιουργώντας ένα χημικά πλούσιο υγρό.
* σχηματισμός εξαερισμού: Αυτό το ζεστό, πλούσιο σε ορυκτά υγρά ανεβαίνει στην επιφάνεια μέσω υδροθερμικών αεραγωγών, οι οποίες μπορούν να βρεθούν κατά μήκος της κορυφογραμμής των μέσων ωκεανών και των γύρω περιοχών.
* Μοναδικά οικοσυστήματα: Οι υδροθερμικές αεραγωγοί συσχετίζονται συχνά με μοναδικά οικοσυστήματα, υποστηρίζοντας διαφορετικές κοινότητες της ζωής που ευδοκιμούν στις ακραίες συνθήκες γύρω από αυτούς τους αεραγωγούς.
4. Άλλες επιπτώσεις:
* Continental Drift: Η διάδοση του θαλασσινού νερού είναι ένας βασικός οδηγός της Continental Drift, καθώς η νεοσυσταθείσα ωκεάνια κρούστα ωθεί την ηπείρους.
* σεισμοί: Η κίνηση των τεκτονικών πλακών σε αποκλίνοντα όρια μπορεί να προκαλέσει σεισμούς.
* Σχηματισμός λεκάνης ωκεανών: Η διάδοση του θαλασσινού νερού είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία νέων λεκανών ωκεανών.
Συνοπτικά, η διάδοση του θαλασσινού νερού είναι μια δυναμική και πολύπλοκη διαδικασία που διαμορφώνει την επιφάνεια της Γης. Είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία νέου ωκεανού κρούστας, τον σχηματισμό των κορυφογραμμών του μέσου ωκεανού και τα μοναδικά οικοσυστήματα που ευδοκιμούν γύρω από τις υδροθερμικές οπές. Διαδραματίζει επίσης καθοριστικό ρόλο στην Continental Drift και στην εξέλιξη των ωκεανών.
