Πώς η εξάπλωση της θάλασσας έχει ως αποτέλεσμα τη νέα ωκεάνια κρούστα;
1. Η κορυφογραμμή του μέσου ωκεανού:
* Στο Mid-Ocean Ridge, μια τεράστια υποβρύχια οροσειρά, οι τεκτονικές πλάκες απομακρύνονται (αποκλίνουσες).
* Αυτός ο διαχωρισμός δημιουργεί ένα κενό, επιτρέποντας την άνοδο του λιωμένου βράχου (μάγμα) από το μανδύα της Γης.
2. Magma Upwelling:
* Η πίεση από το μανδύα αναγκάζει το μάγμα στην επιφάνεια στην κορυφογραμμή των μέσων ωκεανών.
* Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως αποσυμπίεση τήξη , όπου η μείωση της πίεσης επιτρέπει στους βράχους του μανδύα να λιώσουν.
3. Σχηματισμός νέων κρούστας:
* Καθώς το μάγμα εκρήγνυται, δροσίζει και στερεοποιείται, δημιουργώντας νέα ωκεάνια κρούστα.
* Αυτή η πρόσφατα σχηματισμένη κρούστα αποτελείται από βασάλτη, ένα σκοτεινό, λεπτόκοκκο ηφαιστειακό βράχο.
4. Διευκόλυνση θαλασσινού:
* Η συνεχής δημιουργία νέας κρούστας στην κορυφογραμμή των μέσων ωκεανών ωθεί την υπάρχουσα κρούστα μακριά από την κορυφογραμμή, όπως μια μεταφορική ιμάντα.
* Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως Seafloor Spreading , όπου το πάτωμα του ωκεανού σιγά -σιγά απομακρύνεται.
5. Υποφεύρεση:
* Η παλαιότερη ωκεάνια κρούστα, που έσπρωξε το πιο απομακρυσμένο από την κορυφογραμμή, τελικά συναντά μια ηπειρωτική πλάκα.
* Επειδή η ωκεάνια κρούστα είναι πυκνότερη, αναγκάζεται κάτω από την ηπειρωτική κρούστα σε μια διαδικασία που ονομάζεται υποβάθμιση .
* Αυτός ο κύκλος του νέου σχηματισμού κρούστας, της εξάπλωσης και της υποπίεσης ανανεώνει συνεχώς το δάπεδο της γης.
Οπτικοποίηση της διαδικασίας:
Φανταστείτε δύο ζώνες μεταφοράς που κινούνται χωριστά. Καθώς διαχωρίζονται, το τετηγμένο υλικό εγχέεται στο κενό, δημιουργώντας νέο υλικό στις ζώνες. Αυτό το νέο υλικό ωθεί το παλαιότερο υλικό πιο μακριά, απεικονίζοντας πώς λειτουργεί το Seafloor spreading.
Αποδείξεις για τη διάδοση της θάλασσας:
* Μαγνητική λωρίδα: Το μαγνητικό πεδίο της Γης αναστρέφεται περιοδικά, και αυτά τα flips καταγράφονται στη νέα κρούστα καθώς στερεοποιείται. Αυτό δημιουργεί συμμετρικά πρότυπα μαγνητικών λωρίδων εκατέρωθεν της κορυφογραμμής του μέσου ωκεανού.
* Ηλικία του ωκεανού δαπέδου: Όσο πιο μακριά από την κορυφογραμμή των μέσων ωκεανών, τόσο μεγαλύτερη είναι η ωκεάνια κρούστα. Αυτό υποστηρίζει την ιδέα της εξάπλωσης του θαλασσινού νερού.
* Ωκεανικά χαρακώματα: Αυτές οι βαθιές κοιλότητες στην άκρη ορισμένων ηπείρων αποτελούν απόδειξη υποβάθμισης.
Συμπέρασμα:
Η διάδοση του θαλασσινού νερού είναι μια θεμελιώδη διαδικασία στην τεκτονική πλάκας, υπεύθυνη για το σχηματισμό της νέας ωκεάνιας κρούστας, της κίνησης των ηπείρων και της διαμόρφωσης της επιφάνειας της γης.
