Ποια ήταν τα τεκτονικά στοιχεία της πλάκας;
1. Γεωλογικά στοιχεία:
* Αντιστοίχιση ακτών: Οι ηπείρους φαίνεται να ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια παζλ, ιδιαίτερα στη Νότια Αμερική και την Αφρική. Αυτό παρατηρήθηκε πολύ πριν προταθεί η τεκτονική της πλάκας και είναι μια συναρπαστική οπτική ένδειξη.
* απολιθωμένα στοιχεία: Παρόμοια απολιθώματα αρχαίων οργανισμών έχουν βρεθεί σε ηπείρους που τώρα χωρίζονται από τεράστιους ωκεανούς. Αυτό υποδηλώνει ότι αυτές οι ηπείρους ήταν κάποτε συνδεδεμένες.
* Ρυθμιστικά σχηματισμοί: Οι γεωλόγοι έχουν βρει ταυτόσημους σχηματισμούς πετρωμάτων και γεωλογικές δομές σε διαφορετικές ηπείρους, υποστηρίζοντας την ιδέα ότι ήταν κάποτε μέρος μιας μεγαλύτερης γης.
* οροσειρά: Τα πρότυπα των οροσειρών σε διαφορετικές ηπείρους ευθυγραμμίζονται όταν οι ηπείρους τοποθετούνται μαζί. Αυτός είναι ένας ισχυρός δείκτης της κοινής γεωλογικής ιστορίας.
2. Γεωφυσικά στοιχεία:
* Seafloor Spreading: Η χαρτογράφηση του ωκεανού δαπέδου αποκάλυψε τα μέσα του ωκεανού, όπου σχηματίζεται νέα ωκεάνια κρούστα και βαθιά ωκεάνια τάφρους, όπου καταστρέφεται η παλιά κρούστα. Η ανακάλυψη των μαγνητικών μοτίβων από την λωρίδα στο πάτωμα του ωκεανού επιβεβαίωσε περαιτέρω αυτή τη θεωρία.
* σεισμοί και ηφαίστεια: Αυτά είναι συγκεντρωμένα κατά μήκος των ορίων της πλάκας, παρέχοντας στοιχεία ενεργού κίνησης.
* Γεωθερμική δραστηριότητα: Η ηφαιστειακή δραστηριότητα και οι θερμές πηγές βρίσκονται συχνά κοντά στα όρια της πλάκας, υποδηλώνοντας θερμότητα από το εσωτερικό της Γης.
3. Άλλα στοιχεία:
* Δορυφορικά δεδομένα: Η σύγχρονη δορυφορική τεχνολογία έχει δώσει λεπτομερείς μετρήσεις της κίνησης της πλάκας, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία και παρέχοντας περαιτέρω πληροφορίες για τα ποσοστά και τις κατευθύνσεις της κίνησης της πλάκας.
* Παλαιομαγνητισμός: Η μελέτη των μαγνητικών ορυκτών σε βράχια αποκαλύπτει πώς έχει αλλάξει το μαγνητικό πεδίο της γης με την πάροδο του χρόνου. Αυτά τα δεδομένα βοήθησαν να χαρτογραφήσουν τις προηγούμενες θέσεις των ηπείρων και να υποστηρίξουν την ιδέα της Continental Drift.
Βασικοί επιστήμονες:
* Alfred Wegener: Πρότεινε τη θεωρία της Continental Drift στις αρχές του 20ου αιώνα, βασισμένη σε γεωλογικά και απολιθωμένα στοιχεία.
* Harry Hess: Πρότεινε τη θεωρία του θαλασσινού νερού στη δεκαετία του 1960, βασισμένη στη χαρτογράφηση του ωκεανού δαπέδου.
* Tuzo Wilson: Ανέπτυξε την έννοια της τεκτονικής πλάκας, συνδυάζοντας την Continental Drift και την εξάπλωση του θαλασσινού νερού.
Η συσσώρευση αποδεικτικών στοιχείων από όλες αυτές τις πηγές οδήγησε τελικά στην αποδοχή της τεκτονικής της πλάκας ως την ενοποιητική θεωρία για την κατανόηση της δυναμικής επιφάνειας της Γης.
