Τι συμβαίνει όταν το φως εξαρτάται από μια τραχιά ή άθικτη επιφάνεια;

Όταν το φως αντανακλάται από μια τραχιά ή άθικτη επιφάνεια, αντί να σχηματίζεται μία μόνο ανακλώμενη ακτίνα, οι πολλές μικροσκοπικές όψεις του τραχιού υλικού αντανακλούν το φως σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις, προκαλώντας μια διάχυτη αντανάκλαση. Σε αντίθεση με την κατοπτρική αντανάκλαση, η οποία παρουσιάζει σαφώς καθορισμένες γωνίες αντανάκλασης, ο διάχυτος προβληματισμός έχει ως αποτέλεσμα τη σκέδαση του φωτός σε ένα ευρύτερο φάσμα γωνιών, οδηγώντας σε μια θολή και λιγότερο εστιασμένη αντανάκλαση.

Για να καταλάβετε αυτή τη διασπορά, φανταστείτε μια τραχιά οροσειρά, όπου το φως μπορεί να αναπηδήσει από τις διάφορες ανομοιογενές πλαγιές, κορυφογραμμές και κοιλάδες. Αυτές οι ανωμαλίες στην επιφάνεια στρεβλώνουν και διασκορπίζουν το φως, κατευθύνοντάς το σε πολλαπλούς προσανατολισμούς. Ως αποτέλεσμα, το ανακλώμενο φως γίνεται ευρύτερα εξαπλωμένο και αντιλαμβάνεστε την επιφάνεια ως ακατέργαστη ή ματ.

Οι ακατέργαστες επιφάνειες δεν έχουν την ομοιόμορφη, ομαλή τοπογραφία που είναι απαραίτητη για την κατοπτρική αντανάκλαση. Κατά συνέπεια, το εισερχόμενο φως δεν κατευθύνεται σταθερά σύμφωνα με τη γωνία πρόσπτωσης, οδηγώντας στη διάσπαση του φωτός. Η απουσία ενός ενιαίου συμπυκνωμένου σημείου αντανάκλασης είναι ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό των ακατέργαστων επιφανειών.

Η τραχύτητα, είτε είναι φυσικά απαντώμενη είτε τεχνητά, διαταράσσει την κανονικότητα της δομής της επιφάνειας. Αυτή η διαταραχή διαταράσσει αποτελεσματικά την τροχιά του ανακλώμενου φωτός, παράγοντας ένα πιο τυχαιοποιημένο πρότυπο προβληματισμού.