Αυτή η θεωρία από τον Albert Einstein εξηγεί γιατί όλοι οι παρατηρητές έχουν το δικό τους ξεχωριστό μέτρο χρόνου, επειδή το φως της πεπερασμένης ταχύτητας;
Εδώ είναι η κατανομή:
* Η πεπερασμένη ταχύτητα φωτός: Η πρωτοποριακή γνώση του Αϊνστάιν ήταν ότι η ταχύτητα του φωτός σε ένα κενό (περίπου 299.792.458 μέτρα ανά δευτερόλεπτο) είναι σταθερή για όλους τους παρατηρητές, ανεξάρτητα από τη δική τους κίνηση.
* Χρόνος διαστολή: Μια συνέπεια αυτής της σταθερής ταχύτητας του φωτός είναι ότι ο ίδιος ο χρόνος δεν είναι απόλυτη αλλά σε σχέση με την κίνηση του παρατηρητή. Εάν δύο παρατηρητές κινούνται σε σχέση μεταξύ τους, θα μετρήσουν το χρόνο διαφορετικά. Όσο ταχύτερα κινείται ένας παρατηρητής, τόσο πιο αργός θα φαίνεται να περάσει σε σχέση με έναν ακίνητο παρατηρητή.
* Σύάση μήκους: Η ειδική σχετικότητα προβλέπει επίσης τη συστολή μήκους, πράγμα που σημαίνει ότι τα αντικείμενα φαίνεται να είναι μικρότερα προς την κατεύθυνση της κίνησης τους όταν παρατηρούνται από ένα διαφορετικό πλαίσιο αναφοράς.
* Η σημασία των πλαισίων αναφοράς: Η έννοια των "παρατηρητών" σε αυτό το πλαίσιο υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο των πλαισίων αναφοράς. Ένα πλαίσιο αναφοράς είναι απλά ένα σύστημα συντεταγμένων που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη θέση και την κίνηση των αντικειμένων. Η αντίληψη του παρατηρητή του χρόνου και του χώρου συνδέεται με το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς.
Βασικά σημεία:
* Χωρίς απόλυτη ώρα: Η θεωρία του Αϊνστάιν απομακρύνει την έννοια του απόλυτου χρόνου, όπου όλοι θα βιώσουν χρόνο με τον ίδιο ρυθμό.
* Σχετική φύση του χρόνου: Ο χρόνος είναι μια σχετική ποσότητα που εξαρτάται από την κίνηση του παρατηρητή.
* Πειραματική επιβεβαίωση: Οι προβλέψεις της ειδικής σχετικότητας επιβεβαιώθηκαν επανειλημμένα μέσω πολυάριθμων πειραμάτων, αποδεικνύοντας την εγκυρότητά του.
Είναι σημαντικό να σημειώσετε: Οι επιδράσεις της διαστολής του χρόνου και της συστολής μήκους γίνονται σημαντικές μόνο σε εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες που προσεγγίζουν την ταχύτητα του φωτός. Για τις καθημερινές ταχύτητες, οι διαφορές είναι αμελητέες.
