Ποιος νόμος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι πλανήτες δεν κινούνται με σταθερή ταχύτητα;
Ο δεύτερος νόμος του Kepler δηλώνει ότι:
> Μια γραμμή που ενώνει έναν πλανήτη και ο ήλιος σαρώνει τις ίσες περιοχές σε ίσα χρονικά διαστήματα.
Αυτό σημαίνει ότι ένας πλανήτης ταξιδεύει γρηγορότερα όταν είναι πιο κοντά στον ήλιο και πιο αργά όταν είναι πιο μακριά. Η περιοχή σάρωσε από τη γραμμή που συνδέει τον πλανήτη και ο ήλιος είναι σταθερός σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα, ανεξάρτητα από τη θέση του πλανήτη στην τροχιά του.
Οπτικοποίηση της έννοιας:
Φανταστείτε έναν πλανήτη γύρω από τον ήλιο σε ένα ελλειπτικό μονοπάτι. Όταν ο πλανήτης είναι πιο κοντά στον ήλιο, η τροχιακή ταχύτητά του είναι υψηλότερη και καλύπτει μεγαλύτερη απόσταση στο ίδιο χρονικό διάστημα. Αντίθετα, όταν ο πλανήτης είναι μακρύτερα από τον ήλιο, η τροχιακή ταχύτητά του είναι χαμηλότερη και καλύπτει μια μικρότερη απόσταση στο ίδιο χρονικό διάστημα.
Συνέπειες:
* Μεταβλητή τροχιακή ταχύτητα: Οι πλανήτες δεν κινούνται με σταθερή ταχύτητα, αλλά μεταβάλλουν την ταχύτητά τους ανάλογα με την απόσταση τους από τον ήλιο.
* Μη ομοιόμορφη κίνηση: Αυτός ο νόμος καταδεικνύει ότι η πλανητική κίνηση δεν είναι ομοιόμορφη αλλά μάλλον ποικίλλει σε ταχύτητα, με αποτέλεσμα μια μη ομοιόμορφη κατανομή της κίνησης του πλανήτη.
Ο δεύτερος νόμος του Kepler είναι ένας θεμελιώδης νόμος της πλανητικής κίνησης που παρέχει μια κρίσιμη κατανόηση της δυναμικής των πλανητικών τροχιών. Διαδραματίζει επίσης ζωτικό ρόλο στην κατανόηση της βαρυτικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των πλανητών και του ήλιου.
