Πότε άρχισε να καταλαβαίνει ο επιστήμονας πώς ο ήλιος παράγει όλη την ενέργεια που κάνει;
* αρχές του 19ου αιώνα: Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι ο ήλιος πρέπει να έχει μια τεράστια πηγή ενέργειας, αλλά δεν είχαν ιδέα τι θα μπορούσε να είναι. Οι θεωρίες κυμαίνονταν από την καύση του άνθρακα μέχρι την πτώση των μετεωριτών, αλλά κανένας δεν συγκρατούσε.
* 1905: Η θεωρία της ειδικής σχετικότητας του Albert Einstein παρείχε την κρίσιμη διορατικότητα: e =mc² . Αυτή η εξίσωση έδειξε ότι η μάζα και η ενέργεια είναι ισοδύναμα και μια μικρή ποσότητα μάζας θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια τεράστια ποσότητα ενέργειας.
* 1920s-1930s: Οι πυρηνικοί φυσικοί όπως ο Arthur Eddington και ο Hans Bethe πρότειναν πυρηνική σύντηξη ως πηγή της ενέργειας του ήλιου. Αυτή η θεωρία ανέφερε ότι τα άτομα υδρογόνου συγχωνεύονται μαζί υπό έντονες πίεση και θερμότητα για να σχηματίσουν ήλιο, απελευθερώνοντας μια τεράστια ποσότητα ενέργειας στη διαδικασία.
* 1950s-1960s: Πειραματικά στοιχεία από την πυρηνική έρευνα, όπως η ανάπτυξη της βόμβας υδρογόνου, επιβεβαίωσαν έντονα την πυρηνική σύντηξη ως πηγή ενέργειας του ήλιου.
Έτσι, ενώ μπορούμε να επισημάνουμε το χαρτί του 1905 του Αϊνστάιν ως βασικό σημείο καμπής, ήταν το έργο πολλών φυσικών για αρκετές δεκαετίες που τελικά οδήγησαν στην τρέχουσα κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο ήλιος δημιουργεί την ενέργειά του. Η διαδικασία της επιστημονικής κατανόησης είναι σπάνια για μια ενιαία σημαντική ανακάλυψη, αλλά για τη συνεχή οικοδόμηση και βελτίωση της γνώσης.
