Πώς χάνουν τους χερσαίους οργανισμούς στο περιβάλλον;
1. Εξάτμιση:
* Αναπνοή: Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί αναπνέουν, παίρνουν οξυγόνο και απελευθερώνουν διοξείδιο του άνθρακα. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει τον υδρατμό που απελευθερώνεται από τις αναπνευστικές επιφάνειες, όπως οι πνεύμονες των θηλαστικών ή τα σπιράλ των εντόμων.
* Διευθυντής: Τα φυτά χάνουν υδρατμούς μέσω μικροσκοπικών πόρων που ονομάζονται stomata στα φύλλα τους. Αυτή είναι μια κρίσιμη διαδικασία για τη φωτοσύνθεση, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια νερού, ειδικά σε ξηρά περιβάλλοντα.
* δερματική εξάτμιση: Ορισμένα ζώα, όπως τα αμφίβια, έχουν δέρμα που είναι διαπερατό στο νερό και μπορεί να χάσει σημαντικές ποσότητες μέσω της εξάτμισης.
2. Αποκρίσεις:
* ούρα: Τα ζώα εκκρίνουν προϊόντα αποβλήτων, συμπεριλαμβανομένου του υπερβολικού νερού, μέσω των ούρων τους. Η ποσότητα του νερού που χάθηκε στα ούρα μπορεί να ποικίλει ανάλογα με παράγοντες όπως τα επίπεδα ενυδάτωσης, τη διατροφή και τις περιβαλλοντικές συνθήκες.
* ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Το νερό χάνεται επίσης μέσω περιττωμάτων.
* ιδρώτα: Τα θηλαστικά μπορούν να ιδρώσουν για να κρυώσουν το σώμα τους, αλλά αυτή η διαδικασία οδηγεί επίσης σε απώλεια νερού.
3. Άλλοι μηχανισμοί:
* διάχυση: Το νερό μπορεί επίσης να χαθεί μέσω απλής διάχυσης σε κυτταρικές μεμβράνες, ειδικά σε οργανισμούς με λεπτό, διαπερατό δέρμα.
* Σαλανισμός: Τα ζώα που παντελονίζονται ή γλείφουν το σώμα τους χάνουν νερό μέσω της εξάτμισης του σάλιου.
* δάκρυα: Ακόμη και τα δάκρυα μπορεί να οδηγήσει σε μια μικρή ποσότητα απώλειας νερού.
Παράγοντες που επηρεάζουν την απώλεια νερού:
* Περιβάλλον: Τα ξηρά, ζεστά και θυελλώδη περιβάλλοντα συμβάλλουν σε υψηλότερα ποσοστά απώλειας νερού.
* Φυσιολογική κατάσταση: Τα αφυδατωμένα ζώα θα χάσουν νερό πιο γρήγορα από τα ενυδατωμένα.
* είδη: Διαφορετικά είδη έχουν προσαρμοστεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα και παρουσιάζουν ποικίλα επίπεδα απώλειας νερού.
Προσαρμογές για τη διατήρηση του νερού:
* δέρμα: Το παχύ, το λωρίδα του δέρματος βοηθά στη μείωση της απώλειας νερού.
* Νεφρά: Οι αποτελεσματικοί νεφροί συγκεντρώνουν τα ούρα, μειώνοντας την απώλεια νερού.
* προσαρμογές συμπεριφοράς: Η νυχτερινή δραστηριότητα, η εκτόξευση και η κατανάλωση από τη δροσιά είναι παραδείγματα προσαρμογών συμπεριφοράς για τη διατήρηση του νερού.
Συμπέρασμα:
Η απώλεια νερού αποτελεί ουσιαστικό μέρος της ζωής για τους επίγειους οργανισμούς, αλλά είναι επίσης μια σημαντική πρόκληση. Η κατανόηση των μηχανισμών της απώλειας νερού και των προσαρμογών που χρησιμοποιούν οι οργανισμοί για τη διατήρηση του νερού είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της οικολογίας και της εξέλιξης της ζωής στη γη.
