Γιατί οι πλανήτες πιο κοντά στον ήλιο δεν ήταν σε θέση να διατηρήσουν ελαφρύτερα αέρια;
1. Υψηλότερη ηλιακή ακτινοβολία: Οι πλανήτες πιο κοντά στον ήλιο λαμβάνουν σημαντικά πιο έντονη ηλιακή ακτινοβολία, η οποία αυξάνει τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας του πλανήτη.
2. Ταχύτητα διαφυγής: Όσο υψηλότερη είναι η θερμοκρασία ενός αερίου, τόσο πιο γρήγορα κινούνται τα σωματίδια του. Εάν η ταχύτητα αυτών των σωματιδίων υπερβαίνει την ταχύτητα διαφυγής του πλανήτη, μπορούν να ξεφύγουν στο διάστημα. Τα ελαφρύτερα αέρια, όπως το υδρογόνο και το ήλιο, έχουν χαμηλότερα μοριακά βάρη και κινούνται ταχύτερα στην ίδια θερμοκρασία. Αυτό σημαίνει ότι είναι πιο πιθανό να φτάσουν στην ταχύτητα διαφυγής.
3. Χαμηλότερη βαρύτητα: Οι πλανήτες πιο κοντά στον ήλιο τείνουν να είναι μικρότεροι και έχουν χαμηλότερη βαρύτητα. Αυτό διευκολύνει τα ελαφρύτερα αέρια να ξεφύγουν επειδή δεν χρειάζεται να φτάσουν τόσο υψηλή ταχύτητα για να ξεπεράσουν την βαρυτική έλξη.
4. Ηλιακός άνεμος: Ο ήλιος εκπέμπει ένα σταθερό ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που ονομάζονται ηλιακό άνεμο. Αυτός ο άνεμος μπορεί να απομακρύνει τα ατμοσφαιρικά αέρια, ειδικά τα ελαφρύτερα, από πλανήτες με ασθενέστερα μαγνητικά πεδία.
5. Πρώιμες συνθήκες ηλιακού συστήματος: Το πρώιμο ηλιακό σύστημα ήταν ένα πολύ ζεστό και χαοτικό μέρος. Η έντονη θερμότητα και η ακτινοβολία από τον νεαρό ήλιο πιθανότατα έσκαψαν τα περισσότερα από τα ελαφρύτερα αέρια από τους εσωτερικούς πλανήτες.
Συνοπτικά: Ο συνδυασμός της υψηλής ηλιακής ακτινοβολίας, της χαμηλότερης βαρύτητας και του ηλιακού ανέμου δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου τα ελαφρύτερα αέρια έχουν περισσότερες πιθανότητες να διαφεύγουν από τους πλανήτες πιο κοντά στον ήλιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη, η Αφροδίτη και ο Άρης έχουν πολύ λιγότερο υδρογόνο και ήλιο στις ατμόσφαιρες τους σε σύγκριση με τους γίγαντες του αερίου όπως ο Δία και ο Κρόνος.
