Βλέπουμε αστέρια στα ίδια σχέδια με τους αρχαίους ανθρώπους;
* ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΩΝ ΙΣΧΙΝΩΝ: Ο άξονας περιστροφής της Γης σκαρφαλώνει σιγά -σιγά σαν μια περιστρεφόμενη κορυφή. Αυτή η ταλάντευση, που ονομάζεται Πετεσμός, διαρκεί περίπου 26.000 χρόνια για να ολοκληρώσει έναν κύκλο. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό αλλάζει την φαινομενική θέση των αστεριών στον ουρανό.
* Κίνηση της Γης: Η τροχιά του πλανήτη μας γύρω από τον ήλιο και η περιστροφή του στον άξονά του προκαλούν τα αστέρια να φαίνονται να μετατοπίζονται ελαφρώς κατά τη διάρκεια ενός έτους. Αυτή η επίδραση είναι πιο λεπτή από την πρεσβεία, αλλά εξακολουθεί να είναι αξιοσημείωτη σε μεγάλες περιόδους.
* Φωτεινή ρύπανση: Οι σύγχρονες πόλεις και οι αστικές περιοχές εκπέμπουν σημαντική φωτεινή ρύπανση, αποκρύπτοντας τα ελαφρά αστέρια που θα είχαν δει εύκολα οι αρχαίοι άνθρωποι. Αυτό καθιστά δύσκολη τη διάκριση λεπτών λεπτομερειών στους αστερισμούς.
Ως εκ τούτου, οι αστερισμοί όπως τους γνωρίζουμε σήμερα είναι ένα στιγμιότυπο στο χρόνο και τα πρότυπα θα ήταν ελαφρώς διαφορετικά για τους αρχαίους πολιτισμούς.
Μερικά παραδείγματα:
* ursa major: Το Big Dipper, μέρος της Ursa Major, ήταν ένα πιο σημαντικό χαρακτηριστικό στον ουρανό χιλιάδες χρόνια πριν. Έχει μετατοπιστεί ελαφρώς λόγω της πρεάνας και θα συνεχίσει να αλλάζει με την πάροδο του χρόνου.
* Polaris: Το σημερινό North Star, Polaris, δεν ήταν πάντα το αστέρι που βρίσκεται πιο κοντά στον βόρειο ουράνιο πόλο. Λόγω της πρεσβείας, η θέση του North Star αλλάζει σε αιώνες.
Ενώ δεν μπορούμε να δούμε τα ίδια μοτίβα με τους αρχαίους ανθρώπους, η μελέτη των χαρτών των αστέρων και της κατανόησης της πρεάνας μας επιτρέπει να ανακατασκευάσουμε την άποψή τους για τον ουρανό. Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε τις πεποιθήσεις, τις μεθόδους πλοήγησης και τις πολιτιστικές πρακτικές τους.
