Που εξηγεί τους εξωτερικούς πλανήτες αερίου όταν σχηματίζεται το ηλιακό σύστημα;
1. Θέματα τοποθεσίας:
* Περαιτέρω από τον ήλιο: Οι εξωτερικοί πλανήτες σχηματίστηκαν μακριά από τον νεαρό ήλιο, όπου το ηλιακό νεφέλωμα ήταν πολύ ψυχρότερο και λιγότερο πυκνό. Αυτό σήμαινε ότι τα παγωτά, όπως το νερό, το μεθάνιο και η αμμωνία, θα μπορούσαν να συμπυκνώσουν και να στερεοποιηθούν μαζί με το βράχο και τη σκόνη.
2. Δομικά στοιχεία:
* γίγαντες πάγου (Ουρανός και Ποσειδώνας): Παρόλο που εξακολουθεί να περιέχει βραχώδεις πυρήνες, το μεγαλύτερο μέρος του ουρανού και του Ποσειδώνα αποτελείται από βαρύτερα στοιχεία όπως τα παγωτά και μια σημαντική ποσότητα υδρογόνου και ηλίου. Πιθανότατα σχηματίστηκαν μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται "πυρήνα προσαύξησης", όπου ένας μικρός βραχώδης πυρήνας προσέλκυσε και συγκέντρωσε πάγο και φυσικό αέριο.
* γίγαντες αερίου (Δίας και Κρόνος): Οι γιγαντιαίοι πλανήτες, ο Δίας και ο Κρόνος, αποτελούνται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, με μικρότερες ποσότητες βαρύτερων στοιχείων. Ο σχηματισμός τους περιελάμβανε μια παρόμοια διαδικασία προσαύξησης πυρήνα, αλλά το πολύ μεγαλύτερο μέγεθος αυτών των πλανητών τους επέτρεψε να συλλάβουν τεράστιες ποσότητες αερίου απευθείας από το περιβάλλον νεφέλωμα.
3. Ηλιακός άνεμος και βαρύτητα:
* ηλιακός άνεμος: Καθώς ο ήλιος ωριμάστηκε, εκπέμπει έναν ισχυρό ηλιακό άνεμο που έσπρωξε τα υπόλοιπα ελαφρύτερα αέρια προς τα έξω. Αυτή η διαδικασία, που ονομάζεται "ηλιακή εκκαθάριση ανέμου", πιθανότατα σταμάτησε την ανάπτυξη των εξωτερικών πλανητών, συμβάλλοντας στη ξεχωριστή τους σύνθεση.
* βαρύτητα: Η τεράστια βαρύτητα των γίγαντες του αερίου, κάποτε σχηματίστηκε, συνέχισε να προσελκύει και να κρατάει σε μεγάλες ποσότητες αερίου.
Συνοπτικά:
* Οι εξωτερικοί πλανήτες σχηματίστηκαν μακρύτερα από τον ήλιο όπου οι θερμοκρασίες επέτρεψαν τον σχηματισμό των παγωτών.
* Σχηματίστηκαν από ένα μείγμα βράχου, πάγου και αερίου, με τους γίγαντες αερίου να καταγράφουν τεράστιες ποσότητες υδρογόνου και ηλίου.
* Ο ηλιακός άνεμος διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της σύνθεσής τους, περιορίζοντας την ανάπτυξή τους και πιέζοντας τα ελαφρύτερα αέρια προς τα έξω.
Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως Core Accretion , εξηγεί το σχηματισμό και των τεσσάρων εξωτερικών πλανητών, με παραλλαγές στη σύνθεσή τους ανάλογα με την απόσταση τους από τον ήλιο και την ποσότητα αερίου που ήταν σε θέση να συλλάβουν.
