Ποιες τρεις λανθασμένες ιδέες συγκρατούσαν την ανάπτυξη της σύγχρονης αστρονομίας από το χρόνο Αριστοτέλη μέχρι τον 16ο αιώνα;
1. Γεωκεντρικό μοντέλο: Ο Αριστοτέλης και οι οπαδοί του πίστευαν ότι η γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος, με όλα τα άλλα ουράνια σώματα που περιστρέφονται γύρω από αυτό. Αυτό το μοντέλο, γνωστό ως γεωκεντρικό μοντέλο, έγινε αποδεκτό ως δόγμα για πάνω από 1.500 χρόνια. Εμπόδισε την πρόοδο στην κατανόηση της αληθινής φύσης του ηλιακού συστήματος, επειδή απλά δεν ταιριάζει με τις παρατηρήσεις. Παρόλο που θα μπορούσε να προβλέψει κάποιες ουράνιες κινήσεις, απέτυχε να εξηγήσει άλλους, όπως η οπισθοδρομική κίνηση των πλανητών.
2. Τέλεια κύκλοι: Το γεωκεντρικό μοντέλο υποθέτει επίσης ότι όλα τα ουράνια σώματα κινήθηκαν σε τέλειους κύκλους, μια έννοια βαθιά ριζωμένη στην ελληνική φιλοσοφία. Αυτό οδήγησε σε πολύπλοκα και τελικά ανακριβή μοντέλα, καθώς οι πραγματικές διαδρομές των πλανητών είναι ελλειπτικά. Η εμμονή με την κυκλική κίνηση εμπόδισε τους αστρονόμους να εξετάσουν άλλες, ακριβέστερες δυνατότητες.
3. Κρυσταλλικές σφαίρες: Ο Αριστοτέλης πρότεινε την ύπαρξη κρυσταλλικών σφαιρών που έφεραν τα ουράνια σώματα γύρω από τη γη. Αυτή η ιδέα, σε συνδυασμό με το γεωκεντρικό μοντέλο, δημιούργησε μια πολύ άκαμπτη και αμετάβλητη άποψη του Κόσμου. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να φιλοξενηθούν νέες παρατηρήσεις, όπως η ανακάλυψη νέων αστεριών και κομητών, μέσα σε αυτό το άκαμπτο πλαίσιο.
Μόλις ο Nicolaus Copernicus αμφισβήτησε το γεωκεντρικό μοντέλο τον 16ο αιώνα, η μετατόπιση του παραδείγματος συνέβη στην αστρονομία. Το ηλιοκεντρικό μοντέλο του, το οποίο έβαλε τον ήλιο στο κέντρο του ηλιακού συστήματος, άνοιξε το δρόμο για μια πολύ πιο ακριβή και πλήρη κατανόηση του κόσμου.
