Γιατί η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να ανακαλύψει τη χημική σύνθεση των αστεριών λειτουργεί για τη Σελήνη και τους Πλανήτες;
φασματοσκοπία:Η βασική αρχή
Η φασματοσκοπία περιλαμβάνει την ανάλυση του φωτός που εκπέμπεται από ένα αντικείμενο. Κάθε στοιχείο απορροφά και εκπέμπει φως σε συγκεκριμένα μήκη κύματος, δημιουργώντας ένα μοναδικό "δακτυλικό αποτύπωμα" στο φάσμα. Μελετώντας τις γραμμές απορρόφησης και εκπομπής στο φάσμα, μπορούμε να εντοπίσουμε τα στοιχεία και να καθορίσουμε τη σχετική αφθονία τους.
αστέρια εναντίον πλανητών και φεγγίων
* αστέρια: Τα αστέρια εκπέμπουν το δικό τους φως. Τα φάσματά τους παράγονται από το φως που διαφεύγει από τους ζεστούς, πυκνούς εσωτερικούς χώρους τους.
* Πλανήτες και φεγγάρια: Οι πλανήτες και τα φεγγάρια δεν εκπέμπουν το δικό τους φως. Αντικατοπτρίζουν το φως του ήλιου, που σημαίνει ότι το φάσμα που αναλύουμε είναι στην πραγματικότητα το ηλιακό φως * τροποποιημένο * από τη σύνθεση της επιφάνειας του αντικειμένου.
Πώς λειτουργεί η φασματοσκοπία για πλανήτες και φεγγάρια:
1. φάσμα αντανάκλασης: Όταν το φως του ήλιου λάμπει σε έναν πλανήτη ή φεγγάρι, ορισμένα μήκη κύματος απορροφώνται από τα επιφανειακά υλικά. Αυτά τα απορροφημένα μήκη κύματος δημιουργούν "γραμμές απορρόφησης" στο ανακλώμενο φως.
2. Ανάλυση του προβληματισμού: Οι επιστήμονες αναλύουν το ανακλώμενο φάσμα για να εντοπίσουν τα στοιχεία και τα μόρια που είναι υπεύθυνα για τις γραμμές απορρόφησης.
3. σύνθεση επιφάνειας: Η σύνθεση των επιφανειακών υλικών αποκαλύπτεται με βάση την παρουσία και την ένταση αυτών των γραμμών απορρόφησης.
Βασικές διαφορές:
* Πηγή φωτός: Τα αστέρια εκπέμπουν το δικό τους φως, ενώ οι πλανήτες και τα φεγγάρια αντανακλούν το φως του ήλιου.
* Ερμηνεία φάσματος: Η ανάλυση των αστρικών φάσματος είναι απλούστερη επειδή αντικατοπτρίζει άμεσα την εσωτερική σύνθεση του αστεριού. Η ερμηνεία των πλανητικών και σεληνιακών φάσματος απαιτεί τη λογιστική για το αρχικό ηλιακό φως και τον τρόπο με τον οποίο η επιφάνεια την τροποποιεί.
Παραδείγματα:
* Άρης: Γνωρίζουμε ότι ο Άρης έχει οξείδιο του σιδήρου (σκουριά) στην επιφάνεια του, επειδή το ανακλώμενο φάσμα δείχνει ισχυρές γραμμές απορρόφησης στα κόκκινα και πορτοκαλί μήκη κύματος, τα οποία είναι χαρακτηριστικά του οξειδίου του σιδήρου.
* φεγγάρι: Το φάσμα του φεγγαριού αποκαλύπτει την παρουσία διαφόρων ορυκτών, συμπεριλαμβανομένων των ολιβίνης και της πυροξένης, τα οποία είναι κοινά συστατικά των βραχώδεις σωληνοειδείς.
Συμπέρασμα:
Η φασματοσκοπία είναι ένα ισχυρό εργαλείο για την κατανόηση της χημικής σύνθεσης των ουράνιων αντικειμένων, ακόμη και για εκείνους που δεν εκπέμπουν το δικό τους φως. Ενώ η εφαρμογή της φασματοσκοπίας είναι ελαφρώς διαφορετική για τα αστέρια, τους πλανήτες και τα φεγγάρια, η θεμελιώδης αρχή της ανάλυσης των φασματικών δακτυλικών αποτυπωμάτων παραμένει η ίδια, επιτρέποντάς μας να ξεδιπλώσουμε τα χημικά μυστικά του σύμπαντος.
