Πώς ήταν η βαρύτητα και η κίνηση των πλανητών που είδαν ιστορικά πριν από τον Νεύτωνα;
Αρχαίοι ελληνικοί φιλόσοφοι:
* Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.): Πρότεινε ένα γεωκεντρικό μοντέλο όπου η Γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος, με ουράνια σώματα που κινούνται σε τέλειους κύκλους. Πιστεύει ότι τα αντικείμενα έπεσαν στη γη λόγω της εγγενούς "βαρύτητας" τους και της φυσικής τάσης να αναζητήσουν τη θέση τους στον κόσμο.
* Πλάτωνας (428-348 π.Χ.): Υποστηρίχθηκε για τις τέλειες κυκλικές κινήσεις των ουράνιων σωμάτων, ευθυγραμμίζοντας με τα φιλοσοφικά ιδεώδη της τελειότητας και της αιώνιας τάξης.
Μεσαιωνικοί Ισλαμικοί μελετητές:
* al-Battani (858-929 μ.Χ.): Πραγματοποίησε σημαντικές βελτιώσεις στους αστρονομικούς πίνακες, βελτιώνοντας τους υπολογισμούς των πλανητικών θέσεων.
* al-biruni (973-1048 μ.Χ.): Πρότεινε ότι η γη μπορεί να περιστραφεί στον άξονά της, προσφέροντας μια εναλλακτική λύση στο γεωκεντρικό μοντέλο.
* Ibn al-Haytham (965-1039 μ.Χ.): Ανέπτυξαν θεωρίες σχετικά με την οπτική και τη φύση του φωτός, οι οποίες αργότερα είχαν επιρροή στην ανάπτυξη της σύγχρονης φυσικής.
Προ-COPERNICAN Αστρονομία:
* Πτολεμαίος (90-168 μ.Χ.): Δημιούργησε το επιρροή γεωκεντρικό μοντέλο γνωστό ως PTolemaic System, το οποίο εξήγησε τις πλανητικές κινήσεις με ένα σύνθετο σύστημα επιτιδυκλών (μικρότεροι κύκλοι εντός μεγαλύτερων). Αυτό το μοντέλο έγινε ευρέως αποδεκτό για πάνω από 1.400 χρόνια.
Η επανάσταση του Κοπέρνικου:
* Nicolaus Copernicus (1473-1543 AD): Επανάσταση στην αστρονομία προτείνοντας ένα ηλιοκεντρικό μοντέλο, όπου ο ήλιος βρίσκεται στο κέντρο του ηλιακού συστήματος. Εξήγησε την πλανητική κίνηση από την περιστροφή της Γης και την τροχιά της γύρω από τον Ήλιο.
Ωστόσο, ακόμη και με την ανακάλυψη του Copernicus, το ζήτημα του τι προκάλεσε την κίνηση των πλανητών παρέμεινε μυστήριο. Δεν υπήρχε σαφής κατανόηση της δύναμης που είναι υπεύθυνη για τις τροχιές τους.
Βασικές ιδέες πριν από το Newton:
* Φυσικό μέρος: Η ιδέα του Αριστοτέλη ότι τα αντικείμενα έχουν μια φυσική θέση στο σύμπαν, με βαριά αντικείμενα να κινούνται φυσικά προς τη Γη.
* Κυκλική κίνηση: Η έννοια των ουράνιων σωμάτων που κινούνται σε τέλειους κύκλους ήταν βαθιά ριζωμένη, μια πεποίθηση που επηρεάστηκε από φιλοσοφικά ιδανικά και μαθηματική αισθητική.
* Impetus: Μερικοί στοχαστές πρότειναν ότι μια δύναμη που ονομάζεται "ώθηση" δόθηκε στα ουράνια σώματα από ένα θεϊκό ον ή άλλη δύναμη, προωθώντας τους μέσω του Κόσμου.
Επανάσταση του Νεύτωνα:
* Παγκόσμια βαρύτητα: Το πρωτοποριακό έργο του Νεύτωνα τον 17ο αιώνα παρείχε μια ενοποιημένη εξήγηση για τη βαρύτητα, εξηγώντας ότι κάθε αντικείμενο στο σύμπαν προσελκύει κάθε άλλο αντικείμενο με δύναμη ανάλογη προς τις μάζες τους και αντιστρόφως ανάλογη προς την πλατεία της απόστασης μεταξύ τους. Αυτό εξήγησε την πλανητική κίνηση ως αποτέλεσμα της βαρυτικής έλξης του ήλιου.
* Νόμοι κίνησης: Οι τρεις νόμοι της κίνησης του Νεύτωνα παρείχαν το μαθηματικό πλαίσιο για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα αντικείμενα κινούνται υπό την επίδραση των δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της βαρύτητας.
Το έργο του Νεύτωνα σηματοδότησε μια σημαντική μετατόπιση στην κατανόηση της βαρύτητας και της πλανητικής κίνησης. Οι ιδέες του παρείχαν ένα ολοκληρωμένο και μαθηματικό μοντέλο που θα μπορούσε να προβλέψει και να εξηγήσει με ακρίβεια και να εξηγήσει τα ουράνια φαινόμενα. Ήταν μια επανάσταση που έθεσε τα θεμέλια για τη σύγχρονη φυσική και την κατανόησή μας για το σύμπαν.
