Ποιες καταιγίδες έχει ο Ουρανός;
1. Καταιγίδες υψηλού υψομέτρου: Αυτά είναι φωτεινά, στροβιλώδη χαρακτηριστικά που παρατηρούνται στην ανώτερη ατμόσφαιρα του Ουρανού. Θεωρείται ότι αποτελούνται από κρυστάλλους πάγου μεθανίου και συχνά συνδέονται με ισχυρούς ανέμους.
* Μεγάλο σκοτεινό σημείο: Αυτή ήταν μια εξέχουσα, οβάλ σχήματος καταιγίδα που παρατηρήθηκε το 1986 από τον Voyager 2. Ήταν παρόμοιο σε μέγεθος με το Great Red Spot στον Δία, αλλά εξαφανίστηκε μέχρι το 1994.
* Άλλα σκοτεινά σημεία: Έχουν παρατηρηθεί αρκετές άλλες μικρότερες σκοτεινές κηλίδες στον Ουρανό, αν και είναι λιγότερο εμφανή από το μεγάλο σκοτεινό σημείο.
2. Βαθιές ατμοσφαιρικές καταιγίδες: Αυτά πιστεύεται ότι βρίσκονται βαθύτερα στην ατμόσφαιρα του Ουρανού και αποκαλύπτονται από τα αποτελέσματά τους στην ανώτερη ατμόσφαιρα.
* φωτεινά σημεία: Αυτά είναι μικρά, φωτεινά χαρακτηριστικά που πιθανότατα σχετίζονται με τα αυξανόμενα ρεύματα αέρα και σχετίζονται με βαθιές ατμοσφαιρικές καταιγίδες.
3. Auroras: Ο Ουρανός έχει Auroras, παρόμοιες με εκείνες που παρατηρούνται στη Γη, αλλά είναι πολύ πιο ισχυροί και επίμονοι. Αυτές οι Auroras προκαλούνται από φορτισμένα σωματίδια από τον ήλιο που αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο του Uranus.
4. Μοτίβα κυκλοφορίας μεγάλης κλίμακας: Ο Ουρανός έχει ένα πολύπλοκο σύστημα ανέμων και ρευμάτων, το οποίο συμβάλλει στον σχηματισμό και την κίνηση των καταιγίδων. Η ατμόσφαιρα του πλανήτη χαρακτηρίζεται από ισχυρούς ζωνικούς ανέμους, οι οποίοι είναι άνεμοι που φυσούν παράλληλα με τον ισημερινό.
5. Εποχιακές καταιγίδες: Ενώ ο Ουρανός έχει πολύ μεγάλο έτος (84 χρόνια γης), βιώνει επίσης εποχιακές αλλαγές λόγω της αξονικής κλίσεως του. Κατά τη διάρκεια των ισημερινών (όταν ο ήλιος λάμπει απευθείας στον ισημερινό του), μπορεί να συμβεί καταιγίδες μεγάλης κλίμακας, οδηγώντας στο σχηματισμό νέων καταιγίδων και στην εντατικοποίηση των υφιστάμενων.
Ενώ ο Ουρανός έχει παρατηρηθεί ότι έχει καταιγίδες, είναι λιγότερο συνηθισμένες και λιγότερο εμφανείς σε σύγκριση με τους γιγαντιαίους πλανήτες όπως ο Δία και ο Κρόνος. Αυτό πιθανόν οφείλεται στις ψυχρότερες θερμοκρασίες και στη διαφορετική ατμοσφαιρική σύνθεση του Ουρανού.
