Τι θα συμβεί στους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος εάν πεθάνει ο ήλιος;
Η φάση του θανάτου και του κόκκινου γιγαντιαίου του ήλιου:
* επέκταση: Ο ήλιος, μετά την εξάντληση του καυσίμου υδρογόνου του, θα μεταβεί σε μια κόκκινη γιγαντιαία φάση. Αυτό σημαίνει ότι θα διογκωθεί δραματικά, θα κατακλύσει τον υδράργυρο και την Αφροδίτη και θα φτάσει ενδεχομένως τη Γη.
* Αυξημένη ακτινοβολία: Η θερμοκρασία του ήλιου θα αυξηθεί, προκαλώντας τη γη να γίνει πολύ ζεστή για τη ζωή όπως την ξέρουμε. Ακόμη και αν η Γη διαφεύγει από την κατακλυσμό, η έντονη θερμότητα θα βράσει τους ωκεανούς της.
* ηλιακός άνεμος: Ο ηλιακός άνεμος του ήλιου θα γίνει πολύ ισχυρότερος, απομακρύνοντας τις ατμόσφαιρες του Άρη και των εξωτερικών πλανητών.
Η τελική σκηνή του ήλιου - Λευκός νάνος:
* Ψύξη και συρρίκνωση: Μετά την κόκκινη γιγαντιαία φάση, ο ήλιος θα ρίξει τα εξωτερικά του στρώματα, αφήνοντας πίσω του ένα πυκνό, ζεστό και μικρό άσπρο νάνο αστέρι. Αυτός ο λευκός νάνος θα κρυώσει σταδιακά και θα ξεθωριάσει τα τρισεκατομμύρια χρόνια.
* Πλανητικές τροχιές: Οι επιζώντες πλανήτες (Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας) θα αφεθούν στο κρύο, σκοτεινό κενό του χώρου, γύρω από τον λευκό νάνο.
* Πλανητική μοίρα: Πάνω από τους αιώνες, η βαρυτική επιρροή του λευκού νάνου θα τραβήξει αργά τους πλανήτες προς αυτό. Τελικά, οι πλανήτες μπορούν να απορροφηθούν από το λευκό νάνο ή να πεταχτούν από το ηλιακό σύστημα εντελώς.
Συμπερασματικά:
Ο θάνατος του ήλιου θα σηματοδοτήσει ένα δραματικό τέλος στο ηλιακό μας σύστημα όπως το γνωρίζουμε. Ενώ οι λεπτομέρειες της τελικής μοίρας των πλανητών εξακολουθούν να μελετούνται, είναι βέβαιο ότι η ζωή, όπως γνωρίζουμε, θα σταματήσει να υπάρχει. Οι πλανήτες θα αφεθούν γύρω από ένα αχνό, πεθαμένο αστέρι, μια απόδειξη για την απεραντοσύνη και τον αμείλικτο κύκλο του σύμπαντος.
