Ποιες μορφές διαστρικό αέρια συμπυκνώνονται λόγω βαρύτητας;
1. Μοριακά σύννεφα: Αυτές είναι οι πιο πυκνές και πιο κρύες περιοχές του διαστρικό χώρου, με θερμοκρασίες περίπου 10-100 Kelvin. Αποτελούνται κυρίως από μοριακό υδρογόνο (Η2) μαζί με άλλα μόρια όπως το μονοξείδιο του άνθρακα (CO), η αμμωνία (NH3) και το νερό (H2O). Τα μοριακά σύννεφα είναι οι γεννήσεις των αστεριών και των πλανητικών συστημάτων.
2. Bok Globules: Αυτά είναι μικρά, πυκνά και σχετικά απομονωμένα σκοτεινά σύννεφα που συχνά βρίσκονται μέσα σε μεγαλύτερα μοριακά σύννεφα. Ονομάστηκαν από τον Bart Bok, ο οποίος τα αναγνώρισε για πρώτη φορά. Οι Bok Globules πιστεύεται ότι είναι οι πρόδρομοι του σχηματισμού αστεριών.
3. Γιγαντιαία μοριακά σύννεφα (GMCs): Αυτά είναι τα μεγαλύτερα και πιο μαζικά σύννεφα αερίου και σκόνης στον γαλαξία. Μπορούν να επεκταθούν για εκατοντάδες έτη φωτός και να περιέχουν αρκετό υλικό για να σχηματίσουν χιλιάδες αστέρια.
4. Συστάδες αστέρων: Αυτές είναι ομάδες αστεριών που γεννήθηκαν από το ίδιο σύννεφο αερίου και σκόνης. Μπορούν να είναι ανοιχτά συστάδες (χαλαρά δεσμευμένα και σχετικά μικρά) ή σφαιρικά συστάδες (σφιχτά δεσμευμένα και πολύ παλιά).
5. Πλανητικά νεφελώματα: Αυτά είναι πολύχρωμα σύννεφα αερίου και σκόνης που εκτοξεύονται από τα εξωτερικά στρώματα των πεθαμένων αστεριών. Είναι συχνά σφαιρικά ή ελλειπτικά σε σχήμα και μπορούν να διαρκέσουν για δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν διαλυθούν.
6. Υπολείμματα Supernova: Αυτά επεκτείνονται τα σύννεφα αερίου και σκόνης που δημιουργούνται από την έκρηξη ενός αστεριού. Μπορούν να είναι πολύ μεγάλοι και μπορούν να διαρκέσουν για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.
Η διαδικασία συμπύκνωσης είναι πολύπλοκη, αλλά η βασική αρχή είναι ότι η βαρύτητα τραβά μαζί τα σωματίδια αερίου και σκόνης, προκαλώντας τους να συγκρουστούν και να ζεσταθούν. Αυτή η θέρμανση μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό των αστεριών, η οποία με τη σειρά του μπορεί να απελευθερώσει ενέργεια και πίεση που μπορεί να ωθήσει πίσω από τη βαρύτητα και να αποτρέψει την περαιτέρω κατάρρευση.
Ακολουθεί μια απλοποιημένη περίληψη της διαδικασίας:
1. Η βαρύτητα τραβά αέριο και τη σκόνη μαζί.
2. Οι συγκρούσεις προκαλούν αύξηση της θέρμανσης και της πίεσης.
3. Το σύννεφο γίνεται πυκνότερο και πιο αδιαφανές.
4.
5. Το Protostar τελικά γίνεται ζεστό και αρκετά πυκνό για να αναφλέξει την πυρηνική σύντηξη, να γίνει αστέρι.
Αυτή η διαδικασία είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία νέων αστεριών και πλανητικών συστημάτων. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι διαστρικό αέριο συμπυκνώνουν λόγω της βαρύτητας είναι απαραίτητη για την κατανόηση της εξέλιξης του σύμπαντος.
