Ποιες είναι οι θεωρίες της κληρονομιάς πριν από τον Mendel;

Πριν από το πρωτοποριακό έργο του Gregor Mendel στα μέσα του 19ου αιώνα, υπήρχαν αρκετές θεωρίες για την κληρονομιά, αλλά κανένας δεν εξήγησε με ακρίβεια τα πρότυπα κληρονομιάς που καταλαβαίνουμε τώρα. Ακολουθούν μερικές από τις εξέχουσες προ-δηνωτικές θεωρίες:

1. Ανάμειξη κληρονομιάς: Αυτή ήταν η πιο διαδεδομένη θεωρία, προτείνοντας ότι οι απογόνοι κληρονομούν ένα μείγμα χαρακτηριστικών από τους γονείς τους, όπως η ανάμειξη χρωμάτων. Αυτή η θεωρία ήταν λανθασμένη επειδή δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς τα χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να επανεμφανιστούν σε μεταγενέστερες γενιές μετά από φαινομενικά εξαφάνιση.

2. Pangenesis: Προτάθηκε από τον Ιπποκράτη στην Αρχαία Ελλάδα, αυτή η θεωρία πρότεινε ότι "gemmules" (μικροσκοπικά σωματίδια που φέρουν πληροφορίες για κάθε τμήμα του σώματος) ταξίδεψαν από όλα τα μέρη του σώματος στα αναπαραγωγικά όργανα. Αυτά τα gemmules μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στους απογόνους, εξηγώντας πώς κληρονόμησαν τα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, αυτή η θεωρία ήταν απογοητευμένη από μεταγενέστερα πειράματα που έδειξαν απογόνους θα μπορούσαν να κληρονομήσουν χαρακτηριστικά που δεν ήταν παρόντα στους γονείς.

3. Προειδοποιητικός χαρακτήρας: Αυτή η θεωρία, δημοφιλής στον 17ο και 18ο αιώνα, πίστευε ότι είτε το σπέρμα είτε το αυγό περιείχε μια μικροσκοπική έκδοση του ενήλικου οργανισμού, που ονομάζεται "homunculus". Ο γαμέτης του άλλου γονέα απλώς παρείχε τροφή. Αυτή η θεωρία απέτυχε να εξηγήσει την ποικιλομορφία και τη μεταβλητότητα που παρατηρήθηκε στους απογόνους.

4. Κληρονομικότητα των αποκτηθέντων χαρακτηριστικών: Προτάθηκε από τον Jean-Baptiste Lamarck, αυτή η θεωρία ισχυρίστηκε ότι τα χαρακτηριστικά που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής ενός οργανισμού, όπως η μυϊκή ανάπτυξη από την άσκηση, θα μπορούσαν να μεταβιβαστούν στους απογόνους τους. Αυτό διαλύθηκε από την επόμενη έρευνα που δείχνει ότι οι γενετικές αλλαγές πρέπει να εμφανιστούν στα γεννητικά κύτταρα (σπέρμα και αυγό) που πρέπει να κληρονομηθούν.

5. Θεωρία της επιγενεσίας: Αυτή η θεωρία, που προτάθηκε από τον William Harvey, πρότεινε ότι το έμβρυο αναπτύσσεται σταδιακά από ένα αδιαφοροποίητο αυγό. Ενώ αυτή η θεωρία ήταν πιο κοντά στην αλήθεια από τον προειδοποιητικό χαρακτήρα, δεν εξήγησε πώς τα χαρακτηριστικά ήταν ειδικά κληρονομικά.

Περιορισμοί βασικών αυτών των προ-Μέντα θεωριών:

* Έλλειψη πειραματικών στοιχείων: Πολλές από αυτές τις θεωρίες βασίστηκαν σε παρατηρήσεις και κερδοσκοπίες, χωρίς αυστηρό πειραματισμό.

* Αποτυχία να εξηγήσετε τα κυρίαρχα και υπολειπόμενα χαρακτηριστικά: Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί κάποια χαρακτηριστικά εμφανίζονται στους απογόνους, ενώ άλλοι παραλείπουν γενιές.

* Αγνοώντας το ρόλο των χρωμοσωμάτων και των γονιδίων: Αυτές οι θεωρίες δεν είχαν την έννοια των γονιδίων ως διακριτές μονάδες κληρονομιάς που βρίσκονται σε χρωμοσώματα.

Το έργο του Mendel, βασισμένο σε σχολαστικά πειράματα με φυτά μπιζελιού, επανάσταση στην κατανόησή μας για την κληρονομιά εισάγοντας τις έννοιες των γονιδίων, των αλληλόμορφων και των κυρίαρχων και υπολειπόμενων χαρακτηριστικών. Το έργο του έθεσε τα θεμέλια για τη σύγχρονη γενετική και άνοιξε το δρόμο για περαιτέρω έρευνα για την πολυπλοκότητα της κληρονομιάς.