Πού αναμένετε γενετικές διαφορές μεταξύ των κυττάρων να προκύψουν από τη μίτωση ή τη μείωση;

Θα περίμενε κανείς ότι οι γενετικές διαφορές μεταξύ των κυττάρων θα προκύψουν από meiosis , όχι μίτωση. Εδώ είναι γιατί:

* Μίτωση: Αυτή είναι η διαδικασία της κυτταρικής διαίρεσης που παράγει δύο πανομοιότυπα θυγατρικά κύτταρα. Κάθε θυγατρικό κύτταρο λαμβάνει ένα πλήρες αντίγραφο του DNA του γονικού κυττάρου. Δεν υπάρχει γενετική ανακατεύθυνση ή ανασυνδυασμός στη μίτωση.

* Meiosis: Αυτή είναι η διαδικασία της κυτταρικής διαίρεσης που παράγει γαμέτες (σπέρμα και κύτταρα αυγών). Περιλαμβάνει δύο γύρους διαίρεσης, και κατά τη διάρκεια αυτών των γύρων, συμβαίνουν κρίσιμα γεγονότα που οδηγούν σε γενετικές διαφορές:

* Διασχίζοντας: Τα ομόλογα χρωμοσώματα (ένα από κάθε γονέα) ανταλλάσσουν γενετικό υλικό, με αποτέλεσμα νέους συνδυασμούς αλληλόμορφων.

* Ανεξάρτητη ποικιλία: Τα ομόλογα χρωμοσώματα χωρίζονται τυχαία, που σημαίνει ότι κάθε γαμέτης λαμβάνει ένα μοναδικό μείγμα χρωμοσωμάτων από τον γονέα.

Ως εκ τούτου, η μίτωση παράγει γενετικά ταυτόσημα κύτταρα, ενώ η μείωση δημιουργεί γενετική ποικιλομορφία μέσω της διέλευσης και της ανεξάρτητης ποικιλίας.

Εξαιρέσεις:

Ενώ η μίτωση συνήθως παράγει πανομοιότυπα κύτταρα, υπάρχουν σπάνιες εξαιρέσεις:

* μεταλλάξεις: Τα λάθη μπορούν να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής του DNA, οδηγώντας σε μεταλλάξεις. Αυτές οι μεταλλάξεις μπορούν να μεταφερθούν σε θυγατρικά κύτταρα κατά τη διάρκεια της μίτωσης.

* Περιβαλλοντικοί παράγοντες: Περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η έκθεση σε ακτινοβολία ή ορισμένες χημικές ουσίες μπορούν να προκαλέσουν βλάβη του DNA, οδηγώντας σε μεταλλάξεις που μπορούν να κληρονομηθούν από θυγατρικά κύτταρα κατά τη διάρκεια της μίτωσης.

Ωστόσο, αυτές οι εξαιρέσεις είναι λιγότερο συνηθισμένες και λιγότερο σημαντικές στη συμβολή στις γενετικές διαφορές μεταξύ των κυττάρων σε σύγκριση με τους μηχανισμούς της μείωσης.