Ποιοι τύποι κυττάρων παραμένουν σε μη διαχωριστικό στάδιο και δεν ολοκληρώνουν τη μίτωση;
* ώριμα νευρικά κύτταρα (νευρώνες) :Μόλις οι νευρώνες φθάσουν στην ωριμότητα, συνήθως χάνουν την ικανότητά τους να χωρίζουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βλάβη στο νευρικό σύστημα μπορεί να είναι ιδιαίτερα καταστροφική, καθώς οι χαμένοι νευρώνες δεν αντικατασταθούν εύκολα.
* κύτταρα μυών (μυοκύτταρα) :Ενώ ορισμένα μυϊκά κύτταρα μπορούν να διαιρέσουν, τα περισσότερα παραμένουν σε κατάσταση μη χωριστή μετά την ανάπτυξη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι τραυματισμοί των μυών μπορούν να διαρκέσουν πολύ χρόνο για να θεραπευτούν.
* ερυθρά αιμοσφαίρια (ερυθροκύτταρα) :Μετά την ωρίμανση, τα ερυθρά αιμοσφαίρια χάνουν τον πυρήνα τους και δεν είναι σε θέση να διαιρέσουν. Έχουν διάρκεια ζωής περίπου 120 ημερών και αντικαθίστανται συνεχώς από νέα κύτταρα που παράγονται στο μυελό των οστών.
* Κύτταρα φακού του ματιού :Αυτά τα κύτταρα είναι εξειδικευμένα για την εστίαση του φωτός και χάνουν την ικανότητά τους να χωρίζουν μετά την ανάπτυξη.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ενώ αυτά τα κύτταρα θεωρούνται ότι είναι "μη χωριστά", εξακολουθούν να είναι μεταβολικά ενεργά και να εκτελούν τις εξειδικευμένες λειτουργίες τους. Δεν εισέρχονται σε μια αληθινή "αδρανής" κατάσταση.
Επιπλέον, ορισμένα κύτταρα μπορούν να εισέλθουν σε ένα στάδιο που ονομάζεται φάση g0 , η οποία είναι μια κατάσταση ηρεμίας όπου παύει ο κυτταρικός κύκλος. Αυτά τα κύτταρα μπορούν να εισαγάγουν ξανά τον κυτταρικό κύκλο και να διαχωρίσουν και πάλι υπό ορισμένες συνθήκες, όπως βλάβη ιστών ή αυξητικοί παράγοντες.
Έτσι, ενώ ορισμένα κύτταρα παραμένουν σε ένα στάδιο που δεν είναι χωριστά, δεν είναι πάντα μια μόνιμη κατάσταση. Η ικανότητα διαίρεσης μπορεί να επηρεαστεί από παράγοντες όπως ο τύπος κυττάρου, η ηλικία και τα περιβαλλοντικά σήματα.
