Οι επιστήμονες καθορίζουν τις εξελικτικές σχέσεις εξετάζοντας τη συμπεριφορά αναπαραγωγής γεωλογική κατανομή και τις δομικές ομοιότητες μεταξύ των οργανισμών αληθινές ή ψευδείς;
* Συμπεριφορά αναπαραγωγής: Ενώ η αναπαραγωγική απομόνωση αποτελεί βασικό παράγοντα στη συσσώρευση (σχηματισμός νέων ειδών), δεν είναι πάντα ο πρωταρχικός τρόπος με τον οποίο οι επιστήμονες καθορίζουν τις εξελικτικές σχέσεις. Είναι πιο χρήσιμο για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα είδη αποκλίνουν μέσα σε μια γενεαλογία.
* Γεωλογική κατανομή: Η γεωγραφική απομόνωση και η βιογεωγραφία διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη. Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τη διανομή ειδών σε διαφορετικές τοποθεσίες για να κατανοήσουν πώς μπορεί να έχουν εξελιχθεί και να εξαπλωθούν. Αυτό είναι ένα ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο.
* Δομικές ομοιότητες: Αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τον προσδιορισμό των εξελικτικών σχέσεων. Οι επιστήμονες εξετάζουν τις ομόλογες δομές (δομές με παρόμοια υποκείμενη ανατομία, ακόμη και αν έχουν διαφορετικές λειτουργίες) για να συμπεράνουν την κοινή καταγωγή.
Τι λείπει;
Οι πιο ισχυροί επιστήμονες εργαλείων χρησιμοποιούν για να κατανοήσουν τις εξελικτικές σχέσεις είναι μοριακά δεδομένα , συγκεκριμένα αλληλουχίες DNA και RNA. Αυτά τα μόρια μεταβάλλονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου και συγκρίνοντας αυτές τις ακολουθίες μεταξύ των ειδών, οι επιστήμονες μπορούν να ανακατασκευάσουν τα εξελικτικά δέντρα με αξιοσημείωτη ακρίβεια.
Επομένως, ενώ η συμπεριφορά αναπαραγωγής, η γεωλογική κατανομή και οι δομικές ομοιότητες είναι σημαντικοί παράγοντες, τα μοριακά δεδομένα παρέχουν την πιο ολοκληρωμένη και αξιόπιστη εικόνα των εξελικτικών σχέσεων.
