Τι συμβαίνει σε ένα ζωικό κύτταρο όταν μεγαλώνει;
1. Αυξημένος όγκος: Η πιο προφανής αλλαγή είναι η αύξηση του συνολικού μεγέθους του κυττάρου ή του όγκου. Αυτό συμβαίνει καθώς το κύτταρο παίρνει θρεπτικά συστατικά και συνθέτει περισσότερα οργανικά μόρια.
2. Ανάπτυξη οργανιδίων: Τα εσωτερικά οργανίδια του κυττάρου, όπως τα μιτοχόνδρια, το ενδοπλασματικό δίκτυο και η συσκευή Golgi, αυξάνονται επίσης σε μέγεθος και αριθμό για να υποστηρίξουν τον μεγαλύτερο όγκο του κυττάρου.
3. Αναλογία επιφάνειας προς όγκο Αλλαγές: Καθώς το κύτταρο αναπτύσσεται, ο όγκος του αυξάνεται πολύ πιο γρήγορα από την επιφάνεια του. Αυτή η αλλαγή στον λόγο επιφάνειας προς όγκο γίνεται ένας περιοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη των κυττάρων.
4. Περιορισμοί στην ανάπτυξη:
* διάχυση θρεπτικών ουσιών: Καθώς το κύτταρο γίνεται μεγαλύτερο, γίνεται πιο δύσκολο για τα θρεπτικά συστατικά να διαχέονται αρκετά γρήγορα σε όλα τα μέρη του κυττάρου.
* Αφαίρεση αποβλήτων: Ομοίως, τα απόβλητα δεν μπορούν να απομακρυνθούν αποτελεσματικά από το εσωτερικό του κυττάρου εάν η επιφάνεια είναι πολύ μικρή σε σχέση με τον όγκο.
* Αντιγραφή και διανομή DNA: Το DNA του κυττάρου (γενετικό υλικό) πρέπει να αντιγραφεί και να διανέμεται εξίσου στα θυγατρικά κύτταρα κατά τη διάρκεια της διαίρεσης. Ένα μεγαλύτερο κελί καθιστά αυτή τη διαδικασία πιο περίπλοκη.
5. Κυτταρική διαίρεση: Για να ξεπεραστούν οι περιορισμοί της ανάπτυξης, τα ζωικά κύτταρα φτάνουν τελικά σε ένα σημείο όπου χωρίζονται σε δύο μικρότερα θυγατρικά κύτταρα. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται μίτωση. Η διαίρεση εξασφαλίζει ότι κάθε νέο κύτταρο έχει μια διαχειρίσιμη αναλογία επιφάνειας προς όγκο και μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί αποτελεσματικά.
Συνοπτικά, η ανάπτυξη των κυττάρων των ζώων είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που περιλαμβάνει αύξηση του όγκου, της ανάπτυξης των οργανιδίων και της ενδεχόμενης διαίρεσης για τη διατήρηση της βέλτιστης λειτουργίας.
