Ένα παράσιτο μπορεί να αποκτήσει τρόφιμα μόνο από έναν οργανισμό υποδοχής. Εξηγήστε γιατί τα περισσότερα παράσιτα αποδυναμώνουν αλλά μην σκοτώνετε τους οικοδεσπότες τους.
* Η επιβίωση εξαρτάται από τον κεντρικό υπολογιστή: Τα παράσιτα εξαρτώνται εντελώς από τον οικοδεσπότη τους για επιβίωση. Εάν ο οικοδεσπότης πεθάνει, το παράσιτο πεθαίνει επίσης. Είναι προς το συμφέρον τους να κρατήσουν τον οικοδεσπότη τους ζωντανό και αρκετά υγιές για να παρέχουν τροφή.
* μακροπρόθεσμο όφελος: Ένα παράσιτο που σκοτώνει τον οικοδεσπότη του γρήγορα δεν μπορεί να αναπαράγει ή να εξαπλωθεί σε νέους οικοδεσπότες. Αδυναμώντας σταδιακά τον ξενιστή, το παράσιτο μπορεί να διατηρήσει μια σταθερή πηγή τροφής και να έχει περισσότερες ευκαιρίες να αναπαράγει και να μεταδίδει σε άλλους.
* Εξέλιξη για συνύπαρξη: Σε μεγάλες περιόδους εξέλιξης, τα παράσιτα και οι οικοδεσπότες συχνά αναπτύσσουν μια μορφή συν-εξέλιξης. Το παράσιτο γίνεται λιγότερο θανατηφόρο, και ο ξενιστής αναπτύσσει κάποιο επίπεδο αντίστασης, επιτρέποντας και οι δύο να επιβιώσουν.
* εξειδικευμένες προσαρμογές: Ορισμένα παράσιτα έχουν συγκεκριμένες προσαρμογές που τους επιτρέπουν να ελέγχουν τη συμπεριφορά του ξενιστή τους με τρόπους που ωφελούν τη δική τους επιβίωση. Για παράδειγμα, ορισμένα παράσιτα μπορούν να χειριστούν το νευρικό σύστημα του ξενιστή, προκαλώντας το να συμπεριφέρεται με τρόπο που αυξάνει τις πιθανότητες εξάπλωσης του παρασίτου.
Εξαιρέσεις:
Ενώ τα περισσότερα παράσιτα προσπαθούν για μια μακροπρόθεσμη σχέση με τον οικοδεσπότη τους, υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις:
* Ταχέως πολλαπλασιάζοντας παράσιτα: Ορισμένα παράσιτα, όπως ορισμένα βακτήρια ή ιούς, μπορεί να πολλαπλασιάσουν τόσο γρήγορα ώστε να κατακλύζουν τις άμυνες του ξενιστή και να προκαλέσουν θάνατο.
* Νέες σχέσεις παρασίτων-ξενιστή: Οι πρόσφατα εξελιγμένες σχέσεις παρασίτων-ξενιστή ίσως δεν έχουν ακόμη φτάσει σε σταθερή ισορροπία, οδηγώντας σε πιο σοβαρές επιπτώσεις στον ξενιστή.
* Περιβαλλοντικοί παράγοντες: Οι αγχωτικές συνθήκες στον ξενιστή, όπως ο υποσιτισμός ή η ασθένεια, μπορούν να καταστήσουν τον ξενιστή πιο ευάλωτο σε παρασιτική λοίμωξη και να αυξήσει τον κίνδυνο θανάτου.
Συμπερασματικά: Η συντριπτική πλειοψηφία των παρασίτων έχει εξελίξει στρατηγικές για να αποδυναμώσει τους οικοδεσπότες τους σταδιακά, επιτρέποντάς τους να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν ενώ μεγιστοποιούν τις πιθανότητες εξάπλωσης σε νέους οικοδεσπότες. Είναι ένας λεπτός χορός επιβίωσης που εξασφαλίζει τη μακροπρόθεσμη ύπαρξη τόσο του παρασίτου όσο και του ξενιστή.
