Γιατί είναι πιο πιθανό να δείτε μια πολική όψη σε ζωικά κύτταρα από τα φυτικά κύτταρα;
Τα ζωικά κύτταρα είναι πιο πιθανό να παρουσιάσουν πολικότητα από τα φυτικά κύτταρα επειδή:
* Κίνηση κυττάρων και εξειδίκευση: Τα ζωικά κύτταρα συχνά κινούνται και διαφοροποιούνται σε εξειδικευμένους κυτταρικούς τύπους. Αυτή η κίνηση και η εξειδίκευση απαιτούν μια ξεχωριστή οργάνωση μέσα στο κελί, οδηγώντας σε πολικότητα. Για παράδειγμα, τα νευρικά κύτταρα έχουν άξονες που εκτείνονται από το ένα άκρο και τα επιθηλιακά κύτταρα έχουν επιφάνεια πάνω και πυθμένα με διαφορετικές λειτουργίες.
* Ασύμμετρη κυτταρική διαίρεση: Τα ζωικά κύτταρα συχνά διαιρούνται ασύμμετρα, πράγμα που σημαίνει ότι τα θυγατρικά κύτταρα κληρονομούν διαφορετικά συστατικά και αναπτύσσονται σε διαφορετικούς τύπους κυττάρων. Αυτή η διαδικασία οδηγείται συχνά από την πολικότητα που δημιουργείται μέσα στο μητρικό κύτταρο.
* Έλλειψη άκαμπτου κυτταρικού τοιχώματος: Η έλλειψη άκαμπτου κυτταρικού τοιχώματος σε ζωικά κύτταρα επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία και σχηματισμό διαφορετικών σχημάτων, η οποία είναι απαραίτητη για την καθιέρωση πολικότητας.
Τα φυτικά κύτταρα, από την άλλη πλευρά, έχουν ένα άκαμπτο κυτταρικό τοίχωμα που περιορίζει την κίνηση και το σχήμα τους. Αυτό περιορίζει την ικανότητά τους να αναπτύξουν έντονη πολικότητα. Ωστόσο, τα φυτικά κύτταρα παρουσιάζουν ορισμένες μορφές πολικότητας:
* Apical-Basal Polarity: Τα φυτικά κύτταρα μπορούν να έχουν μια ξεχωριστή (κορυφαία) και πυθμένα (βασική) περιοχή, ιδιαίτερα σε ιστούς όπως ρίζες και βλαστοί.
* Πόλη στην κυτταρική διαίρεση: Αν και δεν είναι τόσο έντονη όσο στα ζώα, τα φυτικά κύτταρα μπορούν να παρουσιάσουν κάποια ασυμμετρία κατά τη διάρκεια της κυτταρικής διαίρεσης, οδηγώντας σε διαφορές στα θυγατρικά κύτταρα.
Συνοπτικά, τα ζωικά κύτταρα είναι πιο πιθανό να δείχνουν έντονη πολικότητα λόγω της κίνησης, της εξειδίκευσης και της έλλειψης άκαμπτου κυτταρικού τοιχώματος, το οποίο επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία και ασυμμετρία στη δομή και τη λειτουργία των κυττάρων. Τα φυτικά κύτταρα, ενώ παρουσιάζουν ορισμένες μορφές πολικότητας, περιορίζονται περισσότερο από τα κυτταρικά τους τοιχώματα και γενικά έχουν πιο ομοιόμορφες δομές.
