Τι είναι η χημειοθεραπεία;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* Πηγή ενέργειας: Αντί για το φως του ήλιου, οι χημειοσυνθετικοί οργανισμοί χρησιμοποιούν χημική ενέργεια από ανόργανοι ενώσεις όπως υδρόθειο, μεθάνιο, αμμωνία ή σιδηρούχο σίδηρο.
* διαδικασία: Αυτοί οι οργανισμοί εξάγουν ενέργεια από τους χημικούς δεσμούς σε αυτές τις ενώσεις μέσω μιας σειράς αντιδράσεων μείωσης οξείδωσης.
* Προϊόν: Η απελευθέρωση ενέργειας χρησιμοποιείται για το διορθώνει το διοξείδιο του άνθρακα σε οργανικά μόρια (όπως τα σάκχαρα), δημιουργώντας τρόφιμα για τον οργανισμό.
Βασικές διαφορές από τη φωτοσύνθεση:
* Πηγή ενέργειας: Η φωτοσύνθεση χρησιμοποιεί φως, ενώ η χημειοθεραπεία χρησιμοποιεί χημικές ουσίες.
* Τοποθεσία: Η φωτοσύνθεση εμφανίζεται σε περιοχές με φως του ήλιου, ενώ η χημειοθεραπεία συμβαίνει σε μέρη χωρίς ηλιακό φως.
* Οργανισμοί: Η φωτοσύνθεση εκτελείται κυρίως από φυτά και άλγη, ενώ η χημειοθεραπεία διεξάγεται από βακτήρια και αρχαία.
Παραδείγματα χημειοθετικών οργανισμών:
* σκουλήκια σωλήνων: Αυτά τα ζώα ζουν κοντά σε υδροθερμικές αεραγωγές και έχουν συμβιωτικά βακτήρια που ζουν μέσα σε αυτά που εκτελούν χημειοθεραπεία χρησιμοποιώντας υδρόθειο.
* Μεθανογόνο Αρχαία: Αυτά τα μικρόβια παράγουν μεθάνιο από διοξείδιο του άνθρακα και υδρογόνο, χρησιμοποιώντας χημειοθεραπεία.
* βακτήρια νιτροποίησης: Αυτά τα βακτήρια μετατρέπουν την αμμωνία σε νιτρώδη και νιτρικά, απελευθερώνοντας ενέργεια στη διαδικασία.
Οικολογική σημασία:
Η χημειοθεραπεία διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στα οικοσυστήματα όπου το ηλιακό φως είναι περιορισμένο:
* Πρωτογενείς παραγωγοί: Οι χημοσυνθετικοί οργανισμοί παρέχουν τη βάση της τροφικής αλυσίδας σε περιβάλλοντα βαθέων υδάτων, υποστηρίζοντας διαφορετικές κοινότητες.
* Βιογεωχημικοί κύκλοι: Συμβάλλουν στην παγκόσμια ποδηλασία στοιχείων όπως το θείο, το άζωτο και ο άνθρακας.
* Εξερεύνηση της ζωής πέρα από τη Γη: Η ανακάλυψη των χημειοθετικών οργανισμών έχει τροφοδοτήσει την έρευνα σχετικά με τη δυνατότητα ζωής σε άλλους πλανήτες με παρόμοιες συνθήκες.
Συνοπτικά, η χημειοθεραπεία είναι μια συναρπαστική διαδικασία που υπογραμμίζει την προσαρμοστικότητα και την ποικιλομορφία της ζωής στη γη. Δείχνει ότι οι οργανισμοί μπορούν να ευδοκιμήσουν ακόμη και στα πιο ακραία και φαινομενικά αφιλόξενα περιβάλλοντα.