Τι θα συνέβαινε αν τα λιπαρά οξέα σε μια κυτταρική μεμβράνη ήταν πολικά μόρια;
* Απώλεια υδρόφοβου φραγμού: Οι κυτταρικές μεμβράνες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από φωσφολιπιδική διπλοστοιβάδα. Οι ουρές λιπαρών οξέων αυτών των φωσφολιπιδίων είναι μη πολικές (υδρόφοβες), που σημαίνει ότι απωθούν το νερό. Αυτή η υδρόφοβη φύση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία ενός φραγμού μεταξύ του υδατικού περιβάλλοντος μέσα στο κύτταρο (κυτταρόπλασμα) και του υδατικού περιβάλλοντος έξω από το κύτταρο. Εάν τα λιπαρά οξέα ήταν πολικά, θα προσελκύονταν από το νερό, διαταράσσοντας αυτό το εμπόδιο.
* Αυξημένη διαπερατότητα: Μια πολική μεμβράνη θα γίνει διαπερατή σε υδατοδιαλυτά μόρια που κανονικά δεν μπορούν να διασχίσουν το υδρόφοβο φράγμα. Αυτό θα διαταράξει την ικανότητα του κυττάρου να διατηρεί ένα σταθερό εσωτερικό περιβάλλον (ομοιόσταση), καθώς τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά θα μπορούσαν να διαρρεύσουν και θα μπορούσαν να εισέλθουν επιβλαβείς ουσίες.
* αστάθεια μεμβράνης: Οι υδρόφοβες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ουρών λιπαρών οξέων είναι αυτό που συγκρατούν τη διπλοστοιβάδα φωσφολιπιδίων μαζί. Εάν αυτές οι ουρές έγιναν πολικές, θα απωθούσαν ο ένας τον άλλον και η μεμβράνη θα αποσταθεροποιούσε, ενδεχομένως να σπάσει.
* Διαταραχή των πρωτεϊνών μεμβράνης: Πολλές πρωτεΐνες μεμβράνης βασίζονται στο υδρόφοβο περιβάλλον της διπλοστοιβάδας φωσφολιπιδίου για σωστή λειτουργία. Εάν τα λιπαρά οξέα έγιναν πολικά, θα διαταράξει αυτές τις πρωτεΐνες, οδηγώντας σε δυσλειτουργίες στη μεταφορά, τη σηματοδότηση και άλλες ζωτικές διεργασίες.
Συνοπτικά, μια κυτταρική μεμβράνη που αποτελείται από πολικά λιπαρά οξέα θα ήταν καταστροφική για ένα κύτταρο. Θα χάσει την κρίσιμη λειτουργία του φραγμού, θα γίνει εξαιρετικά διαπερατή, αποσταθεροποιημένη και θα διαταράξει τη λειτουργία των πρωτεϊνών μεμβράνης, οδηγώντας τελικά σε κυτταρικό θάνατο.
