Ποιοι είναι οι κανόνες για την ονομασία μεταλλικών ουσιών;

Κανόνες για την ονομασία μεταλλικών ουσιών

Η ονομασία μεταλλικών ουσιών περιλαμβάνει μερικές βασικές αρχές:

1. Στοιχειακά μέταλλα:

* μεμονωμένα στοιχεία: Χρησιμοποιήστε το όνομα του τυπικού στοιχείου (π.χ. σίδηρος, χαλκός, χρυσός).

* Πολλαπλά στοιχεία: Συνδυάστε τα ονόματα των στοιχείων χρησιμοποιώντας προθέματα για να υποδείξετε τον αριθμό των ατόμων κάθε στοιχείου (π.χ., DI- για 2, Tri- για 3, τετρα-για 4).

* Παράδειγμα:Feo - Σίδερο (II) Οξείδιο (ή οξείδιο σιδήρου)

* Παράδειγμα:Fe2O3 - οξείδιο σιδήρου (iii) (ή οξείδιο του σιδήρου)

2. Ιωνικές ενώσεις:

* ΚΟΟΔΙΑ:

* Μέταλλα με σταθερές χρεώσεις: Χρησιμοποιήστε το όνομα του στοιχείου που ακολουθείται από τη φόρτιση σε ρωμαϊκούς αριθμούς που περικλείονται σε παρενθέσεις.

* Παράδειγμα:Cu2+ - Χαλκός (II)

* Μέταλλα με μεταβλητά φορτία: Χρησιμοποιήστε το όνομα του στοιχείου που ακολουθείται από τη φόρτιση σε ρωμαϊκούς αριθμούς που περικλείονται σε παρενθέσεις.

* Παράδειγμα:Fe2+ - Σίδηρος (II), Fe3+ - Σίδηρος (III)

* Anions:

* Χρησιμοποιήστε το όνομα μη μέταλλο που ακολουθείται από το "-ide".

* Παράδειγμα:O2- - οξείδιο, cl- χλωριούχο

3. Ονομασία ενώσεων:

* Συνδυάστε τα ονόματα κατιόντων και ανιόντων.

* Παράδειγμα:NaCl - Χλωριούχο νάτριο

* Παράδειγμα:CUO - οξείδιο του χαλκού (II)

* Παράδειγμα:FECL3 - Χλωρίδιο σιδήρου (iii)

4. Κοινά ονόματα:

Ορισμένες μεταλλικές ενώσεις έχουν κοινά ονόματα που χρησιμοποιούνται ευρέως. Αυτά τα ονόματα βασίζονται συχνά στην ιστορική χρήση ή σε συγκεκριμένες ιδιότητες της ένωσης.

* Παράδειγμα:FESO4 - θειικό σίδηρο

* Παράδειγμα:CUSO4 - Θειοπάθεια χαλκού (II)

5. Ονοματολογία IUPAC:

Η Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (IUPAC) παρέχει ένα συστηματικό σύνολο κανόνων για την ονομασία των χημικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένων των μεταλλικών ουσιών. Ωστόσο, το παραδοσιακό σύστημα ονομασίας εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως.

Σημείωση:

* Ο ρωμαϊκός αριθμός που υποδεικνύει ότι το φορτίο ενός μεταλλικού ιόντος συχνά παραλείπεται όταν το μέταλλο σχηματίζει μόνο ένα σταθερό κατιόν.

* Η χρήση προθέσεων (όπως "μονο-", "di-", "tri-") για δυαδικές ενώσεις είναι πιο συχνή στις ομοιοπολικές ενώσεις.

* Για τις ενώσεις που περιέχουν πολυατομικά ιόντα (όπως θειικό, νιτρικό), το όνομα ιόντων χρησιμοποιείται στο σύνολό του.

Παραδείγματα:

* na2o: Οξείδιο νατρίου

* cucl2: Χλωριούχο χαλκό (ii)

* fes: Σιδηρόφορος (II) σουλφίδιο

* k2cr2o7: Διχρωμικό κάλιο

* agno3: Νιτρικό άλατος

Αυτή είναι μια γενική επισκόπηση των κανόνων για την ονομασία μεταλλικών ουσιών. Οι συγκεκριμένοι κανόνες μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με το συγκεκριμένο πλαίσιο και την πολυπλοκότητα της ένωσης. Είναι πάντα καλύτερο να αναφέρεται σε ένα αξιόπιστο εγχειρίδιο χημείας ή ηλεκτρονικό πόρο για λεπτομερείς πληροφορίες.