Γιατί η μείωση του θείου-διοξειδίου είναι ο παράγοντας οξειδωτικής οξειδωτικής διοξειδίου του Tellurium-διοξειδίου;
Εδώ είναι μια κατανομή:
1. Ηλεκτροαρνητικότητα:
* οξυγόνο: Εξαιρετικά ηλεκτροαρνητική (EN =3.44)
* θείο: Μέτρια ηλεκτροαρνητική (EN =2.58)
* Tellurium: Λιγότερο ηλεκτροαρνητικό (EN =2.1)
2. Καταστάσεις σύνδεσης και οξείδωσης:
* Και στα δύο SO₂ και Teo₂, τα άτομα οξυγόνου είναι πιο ηλεκτροαρχητικά από το κεντρικό άτομο. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα οξυγόνου τραβούν την πυκνότητα ηλεκτρονίων προς τον εαυτό τους, αφήνοντας το θείο ή το τελούριο με μερική θετική φόρτιση.
* Στο SO₂, το θείο βρίσκεται σε κατάσταση οξείδωσης +4. Αυτό σημαίνει ότι έχει τη δυνατότητα να χάσει περισσότερα ηλεκτρόνια και να πάει σε υψηλότερη κατάσταση οξείδωσης (+6).
* Στο Teo₂, το Tellurium βρίσκεται επίσης σε κατάσταση οξείδωσης +4. Ωστόσο, είναι λιγότερο ηλεκτροαρνητικό από το θείο, καθιστώντας λιγότερο πιθανό να χάσει περαιτέρω ηλεκτρόνια.
3. Αντιδράσεις οξειδοαναγωγής:
* Διοξείδιο του θείου (SO₂): Επειδή το θείο μπορεί να αυξήσει την κατάσταση οξείδωσης, το So₂ δρα ως αναγωγικός παράγοντας. Δίδει εύκολα ηλεκτρόνια σε ένα άλλο είδος, που οξειδώνεται.
* Διοξείδιο του Tellurium (Teo₂): Επειδή το Tellurium είναι λιγότερο πιθανό να χάσει περαιτέρω ηλεκτρόνια, το Teo₂ δρα ως οξειδωτικός παράγοντας. Αποδέχεται ηλεκτρόνια από άλλο είδος, μειώνεται ο ίδιος.
Συνοπτικά:
* Η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ οξυγόνου και θείου είναι μεγαλύτερη από εκείνη μεταξύ οξυγόνου και τερτουρίου. Αυτό σημαίνει ότι το θείο στο SO₂ είναι πιο πιθανό να χάσει ηλεκτρόνια (παράγοντας μείωσης) ενώ το Tellurium στο Teo₂ είναι πιο πιθανό να κερδίσει ηλεκτρόνια (οξειδωτικός παράγοντας).
Key Takeaway: Οι σχετικές ηλεκτροθεραπευτικές περιουσίες των εμπλεκόμενων στοιχείων καθορίζουν την τάση τους να κερδίζουν ή να χάσουν ηλεκτρόνια, επηρεάζοντας τελικά τη συμπεριφορά τους ως μείωσης ή οξειδωτικών παραγόντων.
