Μπορεί το χλωριούχο και το βρωμίδιο ταυτόχρονα να καθορίσουν με τη μέθοδο Mohr;
Εδώ είναι γιατί:
* Η μέθοδος Mohr βασίζεται στον σχηματισμό ενός χρωματισμένου ίζημα. Η μέθοδος χρησιμοποιεί νιτρικό άργυρο (Agno₃) ως τιτλοδότηση. Τα ιόντα χλωριούχου (CL⁻) αντιδρούν με ιόντα αργύρου (Ag⁺) για να σχηματίσουν ένα λευκό ίζημα χλωριούχου αργύρου (AgCl).
* Τα ιόντα βρωμιούχου αντιδρούν επίσης με ιόντα αργύρου Τα ιόντα βρωμιούχου (Br⁻) αντιδρούν με ιόντα αργύρου για να σχηματίσουν ένα ανοιχτό κίτρινο ίζημα του ασημένιου βρωμιούχου (AGBR).
* Τα ιζήματα σχηματίζονται σε διαφορετικά σημεία της τιτλοδότησης. Το χλωριούχο ασήμι κατακρημνίζεται σε χαμηλότερη συγκέντρωση ιόντων αργύρου από το ασημένιο βρωμίδιο. Αυτό σημαίνει ότι το ασημένιο βρωμίδιο θα αρχίσει να καταβυθίζεται πριν αντιδράσει όλο το χλωριούχο.
* Η αλλαγή χρώματος είναι κρυμμένη. Η παρουσία του ανοιχτού κίτρινου ασημένιου βρωμιούχου θα καλύψει την αλλαγή χρώματος του δείκτη αργύρου χρωμικού (Ag₂cro₄), ο οποίος χρησιμοποιείται για να σηματοδοτήσει το τελικό σημείο της τιτλοδότησης.
Συνοπτικά, η μέθοδος MOHR δεν είναι κατάλληλη για τον προσδιορισμό του χλωριούχου και του βρωμιούχου ταυτόχρονα επειδή τα ιζήματα που σχηματίζονται παρεμβαίνουν μεταξύ τους και αποκρύπτουν το τελικό σημείο της τιτλοδότησης.
Αντ 'αυτού, άλλες μέθοδοι όπως η ποτενσιομετρική τιτλοδότηση ή η χρωματογραφία ιόντων είναι πιο κατάλληλες για τον προσδιορισμό του χλωριούχου και του βρωμιούχου ταυτόχρονα.
