Πώς ο Gottfried Leibniz ανακάλυψε την κινητική ενέργεια;
Ακολουθεί μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η δουλειά του Leibniz συνέβαλε στην κατανόηση της κινητικής ενέργειας:
* leibniz και vis viva: Ο Leibniz, γύρω στο 1686, πρότεινε ότι η "ζωντανή δύναμη" ενός σώματος ήταν ανάλογη προς το προϊόν της μάζας και της πλατείας της ταχύτητά του. Αυτή η ιδέα ήταν ξεχωριστή από την προηγούμενη έννοια της ορμής, η οποία ήταν απλώς η ταχύτητα των μαζικών χρόνων.
* Συζήτηση με τον Descartes: Η ιδέα του Leibniz για το "Vis Viva" ήταν σε άμεση αντίθεση με την επικρατούσα άποψη του René Descartes, ο οποίος πίστευε ότι η ορμή ήταν το πραγματικό μέτρο της κίνησης. Η συζήτηση διήρκεσε αρκετές δεκαετίες και αφορούσε εξέχοντες στοχαστές όπως ο Gravesande του Willem.
* Σύνδεση με τη σύγχρονη ιδέα: Ενώ το "Vis Viva" του Leibniz δεν ήταν ακριβώς κινητική ενέργεια, το έργο του έθεσε το θεμέλιο για την έννοια. Αναγνώρισε τη σημασία του τετραγώνου της ταχύτητας στην περιγραφή της "δύναμης" ή της "ενέργειας" που κατέχει ένα κινούμενο αντικείμενο.
* Διατήρηση ενέργειας: Η ιδέα του "Vis Viva" διαδραμάτισε επίσης καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της αρχής της διατήρησης της ενέργειας. Ο Leibniz ισχυρίστηκε ότι σε ένα κλειστό σύστημα, το συνολικό "Vis Viva" παρέμεινε σταθερό ακόμη και αν η φόρμα του άλλαξε.
Key Takeaways:
* Η ιδέα του Leibniz για το "Vis Viva" ήταν ένα κρίσιμο βήμα προς τη σύγχρονη κατανόηση της κινητικής ενέργειας.
* Αναγνώρισε τη σημασία του τετραγώνου της ταχύτητας στην περιγραφή της ενέργειας της κίνησης.
* Το έργο του συνέβαλε στην ανάπτυξη της αρχής της διατήρησης της ενέργειας.
Ωστόσο, ήταν φυσικοί του 19ου αιώνα όπως ο Gaspard-Gustave Coriolis και ο William Rankine ο οποίος εισήγαγε επίσημα τον όρο "κινητική ενέργεια" και διευκρίνισε τη σχέση του με την εργασία και την αρχή της διατήρησης της ενέργειας.
