Τι συμβαίνει με τις διαβρωτικές ιδιότητες ενός οξέος και μιας βάσης αφού εξουδετερώσουν ο ένας τον άλλον;

Όταν ένα οξύ και μια βάση εξουδετερώνεται μεταξύ τους, οι διαβρωτικές ιδιότητες και των δύο είναι σημαντικά μειωμένες ή εξαλείφονται . Εδώ είναι γιατί:

* Αντίδραση εξουδετέρωσης: Η αντίδραση μεταξύ ενός οξέος και μιας βάσης παράγει άλας και νερό. Το άλας είναι συνήθως μια ουδέτερη ένωση, που σημαίνει ότι δεν παρουσιάζει τις ισχυρές όξινες ή βασικές ιδιότητες των αντιδραστηρίων του.

* αλλαγή pH: Τα οξέα έχουν χαμηλό pH, ενώ οι βάσεις έχουν υψηλό pH. Όταν εξουδετερώνονται, το ρΗ του διαλύματος μετακινείται προς μια ουδέτερη τιμή (περίπου 7). Τα ουδέτερα διαλύματα ρΗ είναι γενικά λιγότερο διαβρωτικά.

* Απώλεια αντιδραστικών ειδών: Τα όξινα πρωτόνια (Η+) από το οξύ και τα ιόντα υδροξειδίου (ΟΗ-) από τη βάση συνδυάζονται για να σχηματίσουν νερό. Αυτό αφαιρεί τα βασικά αντιδραστικά είδη που είναι υπεύθυνα για τη διαβρωτική τους φύση.

Παράδειγμα:

* Υδροχλωρικό οξύ (HCl) + Υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) → Χλωριούχο νάτριο (NaCl) + νερό (H₂O)

Σε αυτό το παράδειγμα, το διαβρωτικό HCl και NaOH αντιδρούν για να σχηματίσουν το ουδέτερο άλας NaCl και νερό. Το προκύπτον διάλυμα είναι πολύ λιγότερο διαβρωτικό από το αρχικό οξύ και τη βάση.

Σημαντική σημείωση:

* Δεν είναι όλα τα άλατα ουδέτερα. Ορισμένα άλατα μπορούν να είναι όξινα ή βασικά ανάλογα με το συγκεκριμένο οξύ και τη βάση.

* Ο βαθμός μείωσης της διάβρωσης εξαρτάται από τη δύναμη και τη συγκέντρωση του οξέος και της βάσης. Ένα ισχυρό οξύ ή βάση θα απαιτήσει μεγαλύτερη ποσότητα του αντίθετου για να εξουδετερώσει πλήρως.

Συνολικά, η αντίδραση εξουδετέρωσης μεταξύ ενός οξέος και μιας βάσης μειώνει σημαντικά ή εξαλείφει τις διαβρωτικές ιδιότητές τους σχηματίζοντας ουδέτερα άλατα και νερό και μετατοπίζοντας το pH πιο κοντά στο ουδέτερο.