bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> Χημική ουσία

Πώς το μείγμα δύο ουσιών φέρνει μια αλλαγή;

Η ανάμειξη δύο ουσιών μπορεί να οδηγήσει σε ένα ευρύ φάσμα αλλαγών, ανάλογα με τις ίδιες τις ουσίες και τις συνθήκες του μείγματος. Ακολουθούν ορισμένοι βασικοί τρόποι με τους οποίους ένα μείγμα μπορεί να φέρει αλλαγή:

Φυσικές αλλαγές:

* εμφάνιση: Το χρώμα, η υφή και η συνολική εμφάνιση του μείγματος μπορεί να διαφέρουν από οποιαδήποτε από τις αρχικές ουσίες. Για παράδειγμα, η ανάμειξη του αλεύρου και του νερού δημιουργεί ζύμη, με εντελώς διαφορετική εμφάνιση από είτε από συστατικό.

* κατάσταση ύλης: Η κατάσταση της ύλης του μείγματος μπορεί να αλλάξει. Η ανάμειξη πάγου (στερεό) και νερό (υγρό) δημιουργεί περισσότερο υγρό νερό και η ανάμειξη σόδα ψησίματος (στερεό) με ξύδι (υγρό) παράγει φυσαλίδες αερίου διοξειδίου του άνθρακα.

* Πυκνότητα: Η πυκνότητα του μείγματος μπορεί να είναι διαφορετική από οποιαδήποτε από τις αρχικές ουσίες. Για παράδειγμα, η ανάμειξη αλατιού με νερό αυξάνει την πυκνότητα του νερού.

* Διαλυτότητα: Ορισμένες ουσίες διαλύονται σε άλλες. Αυτό δημιουργεί ένα ομοιογενές μίγμα όπου τα συστατικά είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα (π.χ. διαλύοντας ζάχαρη στο νερό).

* Διαχωρισμός: Ορισμένα μείγματα μπορούν εύκολα να διαχωριστούν, όπως η άμμος και το νερό, ενώ άλλα είναι πιο δύσκολο να διαχωριστούν, όπως το αλάτι και το νερό.

Χημικές αλλαγές:

* αντιδράσεις: Η ανάμειξη ορισμένων ουσιών μπορεί να προκαλέσει χημικές αντιδράσεις, οδηγώντας στον σχηματισμό νέων ουσιών με διαφορετικές ιδιότητες. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:

* σόδα ψησίματος και ξύδι: Παράγει αέριο διοξειδίου του άνθρακα.

* οξέα και βάσεις: Μπορεί να εξουδετερωθεί ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας αλάτι και νερό.

* Ανάμιξη ορισμένων μετάλλων: Μπορεί να δημιουργήσει κράματα με διαφορετικές ιδιότητες, όπως το χάλκινο (χαλκός και κασσίτερο).

Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την αλλαγή:

* Θερμοκρασία: Η θέρμανση ή η ψύξη ενός μείγματος μπορεί να επηρεάσει τις φυσικές και χημικές του ιδιότητες, όπως η διαλυτότητα ή οι ρυθμοί αντίδρασης.

* Πίεση: Οι μεταβολές στην πίεση μπορούν να επηρεάσουν τη διαλυτότητα των αερίων σε υγρά και τους ρυθμούς ορισμένων χημικών αντιδράσεων.

* Συγκέντρωση: Οι σχετικές ποσότητες κάθε ουσίας στο μείγμα μπορούν να επηρεάσουν τις ιδιότητες και τις αντιδράσεις που συμβαίνουν.

Παραδείγματα μιγμάτων:

* αλμυρό νερό: Ένα ομοιογενές μίγμα που δημιουργήθηκε με διάλυση αλατιού στο νερό.

* AIR: Ένα ομοιογενές μίγμα αερίων όπως το άζωτο, το οξυγόνο και το διοξείδιο του άνθρακα.

* σκυρόδεμα: Ένα ετερογενές μίγμα τσιμέντου, άμμου, χαλικιού και νερού.

* Σαλάτα: Ένα ετερογενές μίγμα διαφόρων λαχανικών.

Είναι σημαντικό να το θυμάστε:

* Όχι όλα τα μείγματα έχουν ως αποτέλεσμα σημαντικές αλλαγές. Μερικά μείγματα, όπως η άμμο και το χαλίκι, απλά συνδυάζονται χωρίς να αντιδρούν ή να μεταβάλλονται οι ιδιότητες του άλλου.

* Η κατανόηση των ιδιοτήτων των μεμονωμένων ουσιών είναι ζωτικής σημασίας για την πρόβλεψη του τρόπου με τον οποίο θα αλληλεπιδρούν όταν αναμιγνύονται.

Συνολικά, οι ουσίες ανάμειξης μπορούν να οδηγήσουν σε ένα ευρύ φάσμα αλλαγών, τόσο φυσικών όσο και χημικών, ανάλογα με τις ουσίες που εμπλέκονται και τις συνθήκες του μείγματος.

Ο νόμος του Gay-Lussac – Ορισμός, Τύπος, Παραδείγματα

Ο νόμος του Gay-Lussac – Ορισμός, Τύπος, Παραδείγματα

Νόμος του Gay-Lussac ή νόμος του Amonton δηλώνει ότι η απόλυτη θερμοκρασία και πίεση ενός ιδανικού αερίου είναι ευθέως ανάλογες, υπό συνθήκες σταθερής μάζας και όγκου. Με άλλα λόγια, η θέρμανση ενός αερίου σε ένα σφραγισμένο δοχείο προκαλεί αύξηση της πίεσής του, ενώ η ψύξη ενός αερίου μειώνει την π

Οξείδωση και Αναγωγή

Οξείδωση και Αναγωγή

Όταν αλλάζουν οι καταστάσεις οξείδωσης των ατόμων, μια χημική διεργασία λέγεται οξειδοαναγωγή και ορίζεται ως εξής:Χαρακτηρίζεται από την πραγματική ή τυπική μεταφορά ηλεκτρονίων μεταξύ χημικών ειδών, με την πλειοψηφία των αντιδράσεων οξειδοαναγωγής που περιλαμβάνουν ένα είδος (ο αναγωγικός παράγοντ

Εξίσωση και Παράδειγμα του νόμου του Beer

Εξίσωση και Παράδειγμα του νόμου του Beer

Στη φασματοσκοπία, ο νόμος της μπύρας δηλώνει ότι η απορρόφηση του φωτός από ένα δείγμα είναι ευθέως ανάλογη με το μήκος της διαδρομής του και τη συγκέντρωσή του. Με άλλα λόγια, ένα διάλυμα απορροφά περισσότερο μονοχρωματικό φως όσο περισσότερο περνά μέσα από το δείγμα ή όσο πιο συγκεντρωμένο είναι.