Ποιος ανακάλυψε ιοντικούς και ομοιοπολικούς δεσμούς;
Ιονική σύνδεση:
* Πρώιμες ιδέες: Οι αρχαίοι φιλόσοφοι όπως ο Δημοκρατικός πρότειναν την ιδέα των ατόμων, αλλά δεν είχαν τα εργαλεία για να κατανοήσουν τις αλληλεπιδράσεις τους.
* 18ος αιώνας: Η ηλεκτροχημεία άρχισε να παρέχει ενδείξεις σχετικά με τη φύση των χημικών δεσμών. Οι επιστήμονες όπως ο Humphry Davy και ο Michael Faraday ανακάλυψαν ότι ορισμένες ουσίες διεξάγουν ηλεκτρική ενέργεια όταν διαλύονται στο νερό, υποδηλώνοντας την παρουσία φορτισμένων σωματιδίων.
* 19ος αιώνας: Η ατομική θεωρία του John Dalton παρείχε ένα θεμέλιο για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο συνδυάζονται τα άτομα.
* αργά 19ο και αρχές 20ου αιώνα: Με την ανάπτυξη του περιοδικού πίνακα και την κατανόηση των διαμορφώσεων ηλεκτρονίων, οι επιστήμονες όπως ο Gilbert N. Lewis και ο Walther Kossel άρχισαν να εξηγούν το σχηματισμό ιοντικών δεσμών με βάση τη μεταφορά ηλεκτρονίων μεταξύ των ατόμων για την επίτευξη σταθερών διαμορφώσεων ηλεκτρονίων.
ομοιοπολική σύνδεση:
* αρχές 20ου αιώνα: Ο Gilbert N. Lewis πρότεινε τη δομή "Lewis dot" που αντιπροσωπεύει τα άτομα και τα ηλεκτρόνια σθένους τους.
* 1916: G.N. Οι Lewis και Irving Langmuir ανέπτυξαν περαιτέρω την έννοια της ομοιοπολικής σύνδεσης, όπου τα άτομα μοιράζονται ηλεκτρόνια για να επιτύχουν σταθερές διαμορφώσεις ηλεκτρονίων.
* 1927: Ο Walter Heitler και ο Fritz London παρείχαν την πρώτη θεωρητική εξήγηση της ομοιοπολικής σύνδεσης χρησιμοποιώντας την κβαντική μηχανική.
Συνοπτικά: Η κατανόηση της ιοντικής και ομοιοπολικής συγκόλλησης προέκυψε από το έργο πολλών επιστημόνων εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ήταν μια διαδικασία οικοδόμησης από προηγούμενες ιδέες και χρησιμοποιώντας νέες πειραματικές τεχνικές και θεωρητικές εξελίξεις.
