Τι είδους στοιχεία μπορούν να σχηματίσουν έναν ιοντικό δεσμό;
1. Μέταλλα και μη μέταλλα
* μέταλλα: Τα μέταλλα τείνουν να έχουν χαμηλή ηλεκτροαρνητικότητα, πράγμα που σημαίνει ότι χάνουν εύκολα ηλεκτρόνια για να επιτύχουν μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων. Γίνονται θετικά φορτισμένα ιόντα (κατιόντα).
* Μη μετάλλια: Τα μη μέταλλα έχουν υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα. Κερδίζουν εύκολα ηλεκτρόνια για να επιτύχουν μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων, σχηματίζοντας αρνητικά φορτισμένα ιόντα (Anions).
Η σημαντική διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα μεταξύ μετάλλων και μη μεταλλικών τους καθιστά τους πρωταρχικούς υποψηφίους για σχηματισμό ιοντικών δεσμών.
Παραδείγματα:
* νάτριο (Na) και χλώριο (CL): Το νάτριο είναι ένα μέταλλο, ενώ το χλώριο είναι μη μέταλλο. Το νάτριο χάνει ένα ηλεκτρόνιο για να γίνει Na+, και το χλώριο κερδίζει ένα ηλεκτρόνιο για να γίνει Cl-, με αποτέλεσμα το σχηματισμό χλωριούχου νατρίου (NaCl).
* μαγνήσιο (mg) και οξυγόνο (o): Το μαγνήσιο είναι ένα μέταλλο και το οξυγόνο είναι μη μέταλλο. Το μαγνήσιο χάνει δύο ηλεκτρόνια για να γίνει Mg2+και το οξυγόνο κερδίζει δύο ηλεκτρόνια για να γίνει Ο2-, με αποτέλεσμα το σχηματισμό οξειδίου του μαγνησίου (MGO).
2. Συγκεκριμένα στοιχεία
* Στοιχεία ομάδας 1 και ομάδας 2 (μέταλλα αλκαλικών και αλκαλικών γαιών): Αυτά τα στοιχεία έχουν πολύ χαμηλή ηλεκτροαρνητικότητα και χάνουν εύκολα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν +1 ή +2 ιόντα.
* Ομάδα 16 και τα στοιχεία της ομάδας 17 (χαλκογόνα και αλογόνα): Αυτά τα στοιχεία έχουν υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα και κερδίζουν εύκολα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν -2 ή -1 ιόντα.
Σημαντική σημείωση: Ενώ τα μέταλλα και τα μη μέταλλα είναι οι πιο συνηθισμένοι συμμετέχοντες στην ιοντική σύνδεση, υπάρχουν εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, ορισμένα μη μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν ομοιοπολικούς δεσμούς μεταξύ τους (όπως στην περίπτωση διατομικών μορίων όπως το O2 ή N2).
