Τι είδους εάν τα στοιχεία γενικά σχηματίζουν ομοιοπολικές ενώσεις;
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Τα μη μέταλλα έχουν σχετικά υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα, που σημαίνει ότι έχουν ισχυρή έλξη για τα ηλεκτρόνια. Όταν τα μη μέταλλα δεσμεύουν, μοιράζονται ηλεκτρόνια αντί να τα μεταφέρουν πλήρως. Αυτή η κατανομή των ηλεκτρονίων είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό της ομοιοπολικής σύνδεσης.
* Μεταλλική σύνδεση: Τα μέταλλα, από την άλλη πλευρά, έχουν χαμηλή ηλεκτροαρνητικότητα και σχηματίζουν μεταλλικούς δεσμούς, όπου τα ηλεκτρόνια απομακρύνονται και μοιράζονται σε ολόκληρη τη μεταλλική δομή.
* Ιονική σύνδεση: Όταν ένα μέταλλο και ένας μη μεταλλικός δεσμός, η μεγάλη διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας αναγκάζει το μέταλλο να χάσει ηλεκτρόνια και το μη μέταλλο για να τα κερδίσει, με αποτέλεσμα έναν ιοντικό δεσμό.
Παραδείγματα στοιχείων που σχηματίζουν ομοιοπολικά ομόλογα:
* Ομάδα 14 (ομάδα άνθρακα): Άνθρακα, πυρίτιο, γερμανικό (αν και μερικές ενώσεις γερμανίου μπορεί να είναι ιοντικές).
* Ομάδα 15 (ομάδα αζώτου): Άζωτο, φωσφόρος, αρσενικό.
* ομάδα 16 (ομάδα οξυγόνου): Οξυγόνο, θείο, σελήνιο.
* Ομάδα 17 (αλογόνα): Φθόριο, χλώριο, βρώμιο, ιώδιο.
* υδρογόνο: Αν και δεν είναι αυστηρά μη μέταλλο, το υδρογόνο σχηματίζει ομοιοπολικούς δεσμούς με άλλα μη μέταλλα.
Εξαιρέσεις:
* Πολυατομικά ιόντα: Ενώ οι ομοιοπολικοί δεσμοί κυριαρχούν στα πολυατομικά ιόντα, αυτά τα ιόντα μπορούν να σχηματίσουν ιονικούς δεσμούς με άλλα στοιχεία. Για παράδειγμα, το θειικό ιόν (So₄2⁻) σχηματίζει ιοντικούς δεσμούς με μεταλλικά κατιόντα για να σχηματίσουν άλατα όπως θειικό χαλκό (Cuso₄).
* Metalloids: Τα μεταλλοειδή όπως το πυρίτιο και το γερμανικό μπορούν να σχηματίσουν τόσο ομοιοπολικούς όσο και ιοντικούς δεσμούς ανάλογα με το άλλο στοιχείο που εμπλέκεται.
Συνοπτικά: Ενώ υπάρχουν εξαιρέσεις, τα μη μέταλλα είναι τα στοιχεία που είναι πιθανότερο να σχηματίσουν ομοιοπολικούς δεσμούς λόγω της υψηλής ηλεκτροαρνητικότητάς τους και της τάσης να μοιράζονται ηλεκτρόνια.
